Ondertekening euthanasieverklaring

Vandaag 5 September zijn we weer op de jaarlijks terugkerende controle geweest. Zoals gewoonlijk leggen we de vertrouwde route nummer 34 af om ons om 10:30 te melden bij de polikliniek longgeneeskunde van Ben van den Borne.

Hoewel we hier al vaak gewest zijn ben ik me er van bewust dat het vandaag een heel ander bezoek zal zijn dan alle voorgaande. Omdat ik er steeds meer bewust van raak dat ik niet zal komen te overlijden aan progressie van ziekte ( zoals Ben dat zo mooi noemt) maar aan de bijwerkingen/tegenwerkingen van de behandelingen die ik eind 2010 heb ondergaan.

Daarbij denk ik dat mijn deelname aan de Crest-studie niet echt een positieve toevoeging is geweest. Tijdens deze studie is 1 van mijn zenuwen in mijn rug kapot bestraald hetgeen geresulteerd heeft ineen aanvullende diagnose, neurotische pijnen. Deze pijnaanvallen zorgen voor veel pijn in mijn borst en bovenrug. Hierdoor ben ik genoodzaakt om de inname van morfine met regelmaat op te hogen omdat het anders een ondraagbare pijn is.

Het is eigenlijk wel heel cru om te moeten leven in de wetenschap dat je niet doodgaat aan je ziekte en uitzaaiingen daarvan maar wel aan de nawerking van alle behandelingen.

Ik was met de Q-koorst die ik heb gehad natuurlijk al heel wat bijwerkingen gewend. Ik kan tot op de dag van vandaag geen roodgekleurd voedsel verdragen. Je maakt me dus niet meer blij met een bord rode kool of rode bieten. Ondanks dat kan ik wanneer mensen mij vragen of ik spijt heb van mijn deelname aan de studie antwoorden dat, dat niet het geval is. Want zonder deelname aan deze Studie zou ik er al lang niet meer zijn.

Dus vandaag in het gesprek met Ben de vraag gesteld; Hoe nu verder? Na wat overleg heb ik voor het vormen van mijn dossier in het bijzijn van Ben en Claudia mijn euthanasieverklaring ondertekend. Maar waar ik eigenlijk niet bij stil heb gestaan is dat door ondertekening van dit document het niet als zinvol wordt beschouwd om nog verdere onderzoeken te ondergaan. Hierdoor komt dus als het ware je gehele planning op losse schroeven te staan. Op de vraag van Ben of ik bij progressie van ziekte nog chemo wilde ondergaan heb ik in volle overtuiging nee geantwoord. Er zullen vanaf vandaag dus ook geen scan’s, ct’s en/of foto’s meer worden gemaakt. Die maak je dus eigenlijk alleen wanneer er nog en behandelplan op tafel ligt en dat is er nu eigenlijk niet meer. NU gaat het voornamelijk om zoveel mogelijk kwaliteit van leven te behouden en pijn onder controle te houden. Het kwam me eigenlijk best koud op m’n dak vallen. Ik heb van Ben de tijd gekregen om alles even goed te laten bezinken maar ik zal niet meer op deze beslissing terug komen. Toch ga je dan op een hele andere zeg maar vreemde manier terug naar huis. Omdat dit eigenlijk het begin van het einde inluidt. Ik heb een duidelijke keus gemaakt. Een keuze die ik wist dat ik die zou maken. Ik sta er voor 100% achter. Maar vrolijk wordt je er echt niet van. We moeten nu afwachten wat de tijd nog voor ons in petto heeft.