Donderdag 20 Oktober, bezoek SCENarts

De sfeer is enigszins gespannen. Ik vraag me af of ik veel moeite zal hebben om de SCENarts te overtuigen van mijn situatie en wens mijn leven op een waardige manier te kunnen beëindigen. Ik houd er rekening mee dat het wel eens negatief uit kan pakken voor me. Ik ben en zie er natuurlijk niet uit als de ‘doorsnee’ (sorry voor deze ongenuanceerde uitdrukking) kankerpatiënt. Ik ben niet mager en/of bedlegerig, ik ben helder van geest en ik zie er gewoon te goed uit. Dat is de reden dat ik het gesprek enigszins gespannen inga.

De hulptroepen zitten ook gespannen af te wachten op kantoor. Ze mogen niet bij het gesprek aanwezig zijn. Achteraf kan ik zeggen dat het een fijn en goed gesprek was. Ik heb veel mogen vertellen en duidelijk aan kunnen geven dat mijn grens bereikt is. Wanneer de arts mij vraagt of er al een datum gepland staat geef ik aan dat we die gezet hebben op 15 november.
Ze kan zich vinden in mijn argumenten en gaat akkoord.

Dan gebeurt er iets vreemds met je. Het is eigenlijk niet te beschrijven…. Je mag gaan, maar eigenlijk wil je niet gaan. Het komt heel erg dichtbij en hoewel ik voor 100% achter mijn beslissing sta komt dit toch heel erg hard bij me binnen. Net zoals bij de mensen die op me hebben zitten wachten.  Er wordt gehuild en getroost en daarna……………….. eten we een broodje kroket……

15 November, dat is net geen 4 weken meer en er is nog veel te doen. Totdat Ben van den Borne belt om te vragen hoe het ging en ik aangeef dat het snel gaat gebeuren. Ben geeft aan een korte tijd van bezinning in te lassen. Hij komt 15 November op huisbezoek en van daaruit kijken we verder.

Dat is vreemd, je bent eigenlijk blij dat je extra tijd krijgt, maar daar tegenover vraag je je af of je serieus genomen wordt in je beslissing en wens. Ik en ik niet alleen had me al ingesteld op 15 november. Dat gaat hem in elk geval niet worden. Dat is duidelijk…..
Dus samen maar weer alvast een nieuwe datum uitgekozen.