Bijna 3 jaar ziek…!

Over een paar maanden, ben ik alweer 3 jaar ziek. Het was niet de verwachting dat ik nu nog zou leven, maar het is gelukt. Een heleboel geluk bij een ongeluk zeg maar. Zowel mijn artsen als ik hebben geen idee hoe dat komt, maar dat doet er ook niet zoveel toe. Het is zo en daar gaat het om. Men zegt vaak tegen me dat dat komt omdat ik positief ben. Ik twijfel daar sterk aan, want dat zou betekenen dat iedereen die dood gaat er eigenlijk niet zo veel zin meer in heeft en dat is niet zo. Volgens mij heb je gewoon mazzel of pech.

Ik moet zeggen dat ik eigenlijk nooit bezig ben met het einde en er ook niet bang voor ben. Het houdt me simpelweg niet bezig, want zolang ik leef is het niet relevant. Ik leef in het nu en als het morgen anders is dan zie ik dat wel en moet ik er mee omgaan. Ik heb dat altijd gehad en dat is niet veranderd. Ik ben erg dankbaar voor de wel erg lange blessuretijd die ik tot nu toe heb gekregen. Toen ik ziek werd heb ik ervoor gekozen om mijn leven niet te veranderen. Ik was en ben gelukkig met het leven dat ik heb en waarom zou je daar verandering in aanbrengen. Ik ben nog steeds blij met die keuze. Wel was het gelijk helder dat ik alleen nog maar dingen ging doen die ik belangrijk en leuk vind. Ook dat laatste is aardig gelukt. De afgelopen 3 jaar zijn omgevlogen. We hebben heel veel meegemaakt, veel en vooral mooie reizen en concerten bezocht.

Toen ik ziek werd, was ik heel bang dat Sam niet zou hebben geweten wie zijn vader was, hij was toen nog 4. Voor mij was dat een afschuwelijk schrikbeeld. Roos en Iris waren 11 en 13 dus zij hadden in ieder geval meer herinneringen. Gelukkig hebben we heel veel dingen samen kunnen doen. Ik hoopte dat ik Iris naar de middelbare school zou zien gaan. Ik hoopte dat ik samen met Sam naar PSV kon gaan en ook dat is gelukt.

Ik heb in ieder geval de kinderen heel intensief mee kunnen maken. Ze doen het alle drie heel goed en heb nooit een saai moment met ze. Ik ben trots op alle drie.

Ook Claud is ondanks alles gewoon door gegaan. Ze heeft haar pedicure opleiding afgerond. Ze doet het heel goed en ik ben ontzettend trots op haar. Ik zeg ook altijd tegen haar: “je hebt het talent, dus waar ga je op zitten wachten. Tot ik eindelijk dood ben?”. Ook is ze altijd een enorme steun voor mij en weet ze veel tijd aan de kinderen te besteden.

Het zijn 3 hele mooie jaren geweest. Door mijn ziekte beleef ik veel dingen intenser, doe ik dingen bewuster en is contact met mensen dieper. Het heeft me heel veel mooie momenten en ervaringen geschonken en mooie en liefdevolle contacten. Hoe gek het misschien ook klinkt, ik ben mijn ziekte er dankbaar voor. We krijgen veel steun en ook dat is fijn. Ook de omgekeerde kant van de medaille heb ik meegemaakt. Mensen die je vrienden zijn blijken wolven in schaapskleren te zijn en zijn vooral uit op geld.

Ik heb geen idee hoeveel ziekenhuisbezoeken ik heb afgelegd, maar het zijn er veel. Ook veel bestralingen, heel veel scans, heel veel infusen, meer chemo dan goed is voor een mens en allerlei ander gedoe. Alles bij elkaar ben ik 3 maanden behandeld, maar deze periodes spelen eigenlijk niet echt een rol in mijn herinneringen. Ook daar ben ik nooit zo mee bezig en ik vind het ook niet zo interessant. Sommige dingen zijn nou eenmaal zo en daar moet ik me bij neerleggen, maar ik ga er niet teveel over nadenken of zitten sikkeneuren. Kanker interesseert me niet en ik heb er ook niet veel kennis van. Ik ben gezegend met hele goede artsen en een zwager die de kennis wel hebben en daar vertrouw ik op. Tot nu toe lijkt dat aardig te werken.

Ik kan niet anders zeggen dat het 3 hele mooie en waardevolle jaren waren, welke herinneringen ik koester. Zolang mijn lijf een beetje mee blijft werken en de kwaliteit van leven acceptabel blijft, hoop ik dat er nog een paar mooie jaren komen. Jaren lijkt me niet realistisch, want mijn lijf is behoorlijk afgetakeld en mijn conditie is niet meer wat het geweest is.

We’ll see en elke dag is er een.

 

4 gedachten over “Bijna 3 jaar ziek…!

  1. Ik ben er helemaal stil van…

    Geniet van de komende drie jaren! Je hebt een sterk lijf en de omstandigheden om te willen blijven genieten. Ik heb er vertrouwen in!

  2. Toch knap dat je ondanks dat aftakelen, toch positief bent en gewoon nog dingen onderneemt. Ik denk dat dat ook wel de kracht is van jou!

  3. lang geleden dat ik jullie blog heb gelezen.
    reactie???

    je eigen woorden en levenshouding Dirk.

    to the max…………………………TO THE MAX!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    keep going.

    knuffel voor allemaal.

  4. Hallo Dirk. Je was net voor een taxatie bij mij in Oirschot.
    Ik google-de je website even en kwam hier terecht.
    Ik schrok er erg van, maar vind je een aardige man en wil je toch even een hele mooie gelukkige tijd toewensen ondanks alle ellende die je meemaakt.
    Heel mooi dat je zo positief bent.
    Ik wens je het allerbeste.
    Groetjes Jeanne van der Ploeg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *