Fysio…!

Op verzoek van mijn longarts lijkt het verstandig om te beginnen met fysiotherapie. Ik blijf constant klachten houden in mijn rug. Omdat de arts toch nog eerst wil uitsluiten of mijn klachten daadwerkelijk niks te maken hebben met de kanker krijg ik eerst in januari nog allerlei onderzoeken. Dus de verwijzing voor de fysio zetten we nog heel even in de vriezer, eerst alle onderzoeken afwachten en hopen dat mijn klachten ‘onschuldige’ klachten blijken te zijn.

3 jaar ziek…!

Vandaag weer met klamme handjes richting de Michel Angelolaan en je zult het wel al raden, alles zag er netjes uit en ze zeggen dat ik nog niet dood ga.

We zijn nu drie jaar verder, jeetje 3 jaar ziek! Als de dag van gisteren dat ik te horen kreeg dat ik dood zou gaan. 6 tot 8 weken hoor ik de arts nog zeggen, waarom mijn conclusie was: “Dit wordt mijn laatste kerst”
Volgende week vieren we onze 4de laatste kerst. Hoe bizar is dat dan?

Een weekje later onze 4de laatste oud & nieuw… Weet je, we kunnen niet uitleggen hoe dat voelt, dit is zó ontzettend bizar. Ik ben een ontzettende geluksvogel dat ik nog steeds leef. Nou voel ik me niet altijd als een geluksvogel want het gaat niet allemaal van een leien dakje maar op het moment dat je in het ziekenhuis te horen krijgt dat alles er nog steeds netjes uitziet ben je die pijn en kwaaltjes heel even vergeten maar weg is het zeker niet. Toch heb ik nog steeds vechtlust en geef ik nog lang niet op!!!

Wij gaan genieten van deze uitslag en lekker met z’n allen een hapje eten bij de Indonees.

Sinterklaas in Landgraaf…!

Op 1 december zijn we met de hele bups naar het Limburgse gereden naar mijn schoonfamilie. Daar hebben we gezellig met z’n allen Sinterklaas gevierd.

De kids zijn heerlijk verwend en zijn ook zeker niks te kort gekomen. Er stond vanalles lekkers op tafel, de Sint was erg leuk en gezellig, er waren drie pieten aanwezig die de kinderen heerlijk voor de gek hebben gehouden, kortom, we hebben een super avond gehad. Omdat we toch nog een uurtje naar huis moesten rijden, hebben we het niet al te laat gemaakt voor de kinderen.

5 December hebben we het nog lichtjes overgedaan bij ons thuis. Ook hier zijn de kids weer flink verwend door de Sint. Er stonden plotseling weer flinke zakken speelgoed voor de deur.

Volgend jaar hopen we dat de Sint ons huisje weer bezoekt.

Dagje Scheveningen…!

Foto’s Scheveningen
Vannacht hebben we een uurtje langer mogen slapen, niet dat wij daar ook maar iets van merken want onze Sam zat al om 07:00 uur voor de tv en heeft onze Roos om 08:00 uur gewekt om beneden te komen spelen.

We hebben samen ontbeten en “de kinderen”, en dan bedoel ik Iris en Claud haha, die hebben nog even de Cup Song geoefend. Ze kunnen het al aardig goed. Roos klopt ook op haar bekertje en klapt af en toe in haar handen. Heel leuk om te zien, misschien dat ik er nog een filmpje van gemaakt krijg dan zet ik hem hier op de site haha.

Op 2 november 2010 zijn we in Scheveningen geweest, dat weten we nog goed omdat ik toen nog ‘niet ziek’ was. Het enige waar ik toen last van had was een longontsteking. Vandaag hebben we besloten om deze plek weer eens op te zoeken en dan maken we de afspraak dat we er over drie jaar weer staan!!!

Om 11:45 (nieuwe tijd, ik moet er altijd even aan wennen, sommige klokken staan al goed en sommige nog niet) stappen we in de auto richting zee. We maken even gauw een stop bij de Mac in Best voor een chocolademilkshake voor Claud, die hebben ze sinds deze week weer. De Kids krijgen een bak kipnuggets om te delen en ik heb nog 134 km te gaan…bestemming Scheveningen en de zon breekt langzaam weer wat door, komt helemaal goed!
Het zonnetje breekt door

Om 14.40 hebben we dan eindelijk onze auto een plekje kunnen geven en lopen we richting het strand. We beginnen natuurlijk met het maken van foto’s. Het waait flink aan het strand maar af en toe krijgen we toch een prachtige zonnestraal. We lopen richting de pier waar we niet meer op mogen maar maken er toch nog een paar mooie foto’s van. Wie weet staat de pier er de volgende keer niet meer. we lopen nog door het winkelcentrum maar kijken eigenlijk nergens naar, het is fijn om even geen zand te happen.

Scheveningen 27-10-2013

Scheveningen 27-10-2013

Voordat we weer naar buiten lopen prakken we ons met z’n vijven in zo’n pasfotohokje en gaan met z’n allen op de foto, dat was lachen!

Als we weer naar buiten lopen zoeken we een gezellig tentje om wat te drinken. Bij binnenkomst zien we dat we in hetzelfde tentje zitten als drie jaar geleden, alleen 1 bankje verder. Iris en ik neen een colaatje en Claud, Sam en Roos nemen warme chocomelk met slagroom. We eten nog een kleinigheidje en lopen daarna weer richting de auto. Twee uurtjes zijn zomaar voorbij!

Op de weg naar huis zijn we rond 17:40 uur bij Boxtel en is het al donker. We besluiten meteen door te rijden naar Roos haar huis in Duizel en zetten haar daar af. We hebben een heerlijke dag gehad en hebben volop genoten, gewoon alleen al het samen zijn met je gezin maakt een mens blij!

Eindelijk weer een update…!

Het lijkt een slap excuus, maar we hebben het zó ontzettend druk dat we gewoon geen tijd kunnen vinden om onze site bij te werken. Claud en ik zeggen haast iedere avond tegen elkaar dat de site bijgewerkt moet worden, maar als we dan eindelijk op onze kont zitten zijn we blij dat we even niks moeten en zeggen we tegen elkaar: “Morgen” 😕 Maar morgen komt het er dan ook weer niet van, want ook dán zijn we weer blij om even niks te doen.
Vorige week kregen we een lief berichtje van een voor ons onbekende mevrouw die onze site had gelezen en zelf ook de preventieve bestraling moest ondergaan. Ze gaf aan te schrikken dat er na juni 2013 geen update meer geweest was maar zag me gelukkig nog actief op Facebook.
Vrienden, bekenden, collega-makelaars, veel mensen maken zich zorgen als mijn site niet up to date is. We proberen echt de site bij te houden, maar het komt er vaak niet van. Gelukkig kan Claud blind-typen en typt ze de teksten in naam van mij  😳 anders zou ik er helemaal niet aan toe komen. Ik weet zeker als ik de teksten zou tikken dat de berichten uit 5 regels zouden bestaan en zeker niet zo uitgebreid als ze nu zijn haha.

Hoe gaat het met me? Moet ik natuurlijk ook even vermelden. Het gaat redelijk goed met me, maar op papier blijft het beter met me gaan dan hoe ik me werkelijk voel. Doordat ik met de morfine helemaal gestopt ben, heb ik toch redelijk meer pijnklachten. Maar aangezien morfine ook helemaal geen leuke bijwerkingen heeft kies ik toch liever voor deze pijn, al is het soms even niet uit te houden.
De dexamethason heb ik van 2 maal daags 1 tabl. afgebouwd naar 2 maal daags
1/2 tabl. Dus ik neem nu in totaal 1 tablet minder per dag. Dat lijkt helemaal niks, maar ook dat heeft me veel energie gekost. Ik heb geprobeerd verder af te bouwen. Mijn doel was helemaal van de Dexa af te komen, maar dat is helaas nog niet gelukt. Ik merkte dat ik een stuk harder moest werken om de dag door te komen toen ik verder ging met afbouwen. Nóg een 1/2 dexa per dag minder gaf een enorme inbreuk aan de kwaliteit van het leven, daarom hebben we besloten een tijdje te blijven zitten op 2 maal daags 1/2 tabl. Over een tijdje zal ik nog een poging wagen om van die ‘rotzooi’ af te komen. Wellicht is het verstandig om aan de arts te vragen of hij een keer kan controleren of mijn lichaam überhaupt nog het bijnierschorshormoon aanmaakt… 😕 want door de Dexamethason heeft mijn bijnierschors een hele tijd plat gelegen!

Intussen gaan we ons opmaken voor onze vierde keer laatste Sinterklaas en Kerst. Klinkt ontzettend stom, maar toch hopen we dat we nog 50 keer de laatste keer mogen zeggen. Toch is het ontzettend zwaar iedere keer en genieten we steeds maar weer intens van deze dagen. We plukken de dag… joh, we plukken ons rot!

Nog 2 maanden en dan mogen we weer op visite bij dokter v/d Borne. Toevallig hadden we hem vandaag nog aan de telefoon. Ik had gebeld met de vraag of ik de griepprik moest laten zetten dit jaar en wilde met hem bespreken wat ik aan de pijnklachten aan mijn voeten kan doen. Het voelt alsof ik door glasscherven loop, iedere stap die ik zet brand ontzettend onder mijn voeten. Claud heeft al heel wat zalfjes in huis gehaald maar niks wat helpt. We zitten nu aan de Calendulan, dát lijkt wat te verlichten maar is het ook niet echt. Dokter v/d Borne gaf aan een medicijn te hebben tegen de (naar alle waarschijnlijkheid) neuropatische pijn, hier zal ik dan volgende week mee beginnen en hoop dat dit de pijn wat zal verlichten. De griepprik mag ik gewoon laten zetten. Zou een beetje vreemd staan in de krant: “Na een zwaar gevecht is ons helaas aan een griepje ontvallen…..” Nee, dus ik ga maar gewoon die griepprik halen!

Ook dokter v/d Borne, aardige vent 😉 vertelde dat hij onze site had ontdekt. Hij had van een patiënt te horen gekregen dat hij of zij veel aan onze site had. Dokter v/d Borne was aangenaam verrast en vond onze site erg indrukwekkend en mooi geschreven. Dus Ben, bij deze: “Bedankt voor de geweldige begeleiding de afgelopen tijd en we hopen je nog heeeeel vaak te zien” 😀

Gezeik aan m’n kop…!

Ik heb er even over na moeten denken of ik dit stukje op mijn site zou vermelden, maar omdat dit toch echt een site is welke we gemaakt hebben als herinnering voor onze kinderen is dit een dermate belangrijk onderwerp dat ik het eigenlijk niet weg kán laten.

Sinds augustus 2012 is er dermate veel veranderd in onze zakelijke- en privésituatie door omstandigheden van die tijd welke reeds beschreven staan op onze site. Als je kanker hebt hoopt iedereen dat je nog lang mag blijven leven. Blijf je inderdaad ‘langer leven’ zijn er randfiguren die stiekem toch anders gehoopt hadden. Het is natuurlijk netjes om iemand het beste te gunnen maar als je er dan geen drol van meent, hou dan gewoon je bakkus dicht. Aangezien ik nog steeds op mijn beide benen sta (al doen m’n voeten best wel pijn) en ik niet of nauwelijks door negatieve derden te beïnvloeden ben kwam ik tot de ontdekking dat mijn dochter emotioneel werd gechanteerd, er werden absurde eisen aan haar gesteld en ik zag dat ze wederom afgleed en in een negatieve spiraal belandde. Omdat Iris sinds het debacle van augustus 2012 fulltime binnen ons gezin woont en functioneert werd zij persona non grata voor haar moeder en diens familie, zijnde haar oma en tante. (niet praktiserend) Iris werd voorgelogen, bedrogen en kreeg een schuldcomplex aangepraat. Kortom, alle energie die wij het afgelopen jaar in Iris gestoken hebben om haar weer in de positieve flow te brengen, om haar over te laten gaan naar de 3de door een geweldige bijles-juf aan de haak te slaan en haar zelfvertrouwen weer op te krikken tot een aanvaardbaar niveau waarbij Iris weer goed in haar vel zat, werd binnen enkele weken volledig weggevaagd door dergelijke acties. Oma belde niet meer, haar tante attendeerde Iris erop dat een foto op Facebook met haar moeder ook erg leuk was ipv een foto van Iris samen met Claud en haar moeder kon alleen maar verwijtende berichtjes sturen wat ze wel niet allemaal van Iris had verwacht. Resumé, alleen maar negatieve energie voor Iris, dus ook voor ons, want wij zitten met een ongelukkige Iris.
En aangezien ik goed naar mijn arts luister, is negatieve energie taboe!
Dus, tijd om jeugdzorg in te schakelen om deze situatie een halt toe te roepen.
Degene die mij een beetje kennen, weten dat ik veel kan hebben, maar als ze aan mijn kinderen komen of aan mijn vrouw dan vreet ik ze rauw op.
Het traject van jeugdzorg was zwaar maar heeft zijn vruchten afgeworpen. Iris wordt niet meer bestookt met dergelijke mails, sterker nog, ze hoort van niemand niks meer! Dit doet een 14-jarige pijn, dat is één ding wat zeker is. Zij moet zich niet druk maken over een reis naar Londen met school als ze een mailtje ontvangt “Ik ga pas betalen als ik je weer zie” Iris moet gewoon lekker kunnen genieten, gewoon puber zijn (en dat is ze zeker weten….haha) Het meest dramatische was dat ik bij jeugdzorg zat omdat ik wenste dat Iris haar mening kon ventileren en dat Iris gehoord zou worden hoe zíj tegen de situatie aankijkt. Ik schrok ervan toen ik las dat haar moeder er voor haar eigen hachje zat en niet voor Iris. Háár grootste zorg was dat als ik zou komen te overlijden, Iris vooral niet bij Claudia en Sam mocht wonen maar dat ze dan weer terug naar de moeder en partner zou komen. Hoe ziek kan iemand zijn, bah!

Inmiddels zijn we ruim een maand verder (oktober) en er is geen enkel contact tussen Iris en haar moeder en overige ‘familie’. Iris zit weer lekker in haar vel, doet het goed op school, gaat met vriendinnen op stap en heeft de streken van een 14-jarige. Kortom ze is een echt puber 😕
In deze situatie zijn er geen winnaars, slechts verliezers. Het belangrijkste is dat het meiske weer goed in haar vel zit, gehoord is en dat de negatieve energie hier in huis weer gestopt is. Wij gaan weer verder overleven en genieten.

Ongetwijfeld ga ik commentaar krijgen op dit stukje, maar voor alle duidelijkheid, het is mijn site, voor onze kinderen en ik bepaal wat erop komt en wat ik mijn kinderen na laat.
—————————————————————————————————————-
Nog geen week na dit bericht zijn er, zoals ik reeds verwachtte, altijd mensen die een andere visie als ik hebben, de zogenaamde narcistische mens op aarde.
Een voorbeeld is een bericht wat ik mocht ontvangen van de tante van Iris via mijn Facebook pagina, wellicht het knopje “Reactie Plaatsen” niet gevonden, dus zet ik hem zelf even erbij. De tekst luidt:

Lida van den Berg

27 oktober 21:23

Gezeik aan mijn kop ongelofelijk WAT KAN JIJ LIEGEN”

Tja, wat moet je ermee. Zó te verwachten, dus wat doen we ermee? Ctrl – Alt – Del. Harde schijf bewaren? “Nee” Kansloze actie Lida. Wij “Jolens” liegen niet, voor leugens weet ik nog wel een goed adresje voor je, ’t is hier kortbij. Ik ben blij dat ik na al die jaren toch nog een aandachtspuntje voor je ben. Dank je wel daarvoor!

Bijna 3 jaar ziek…!

Over een paar maanden, ben ik alweer 3 jaar ziek. Het was niet de verwachting dat ik nu nog zou leven, maar het is gelukt. Een heleboel geluk bij een ongeluk zeg maar. Zowel mijn artsen als ik hebben geen idee hoe dat komt, maar dat doet er ook niet zoveel toe. Het is zo en daar gaat het om. Men zegt vaak tegen me dat dat komt omdat ik positief ben. Ik twijfel daar sterk aan, want dat zou betekenen dat iedereen die dood gaat er eigenlijk niet zo veel zin meer in heeft en dat is niet zo. Volgens mij heb je gewoon mazzel of pech.

Ik moet zeggen dat ik eigenlijk nooit bezig ben met het einde en er ook niet bang voor ben. Het houdt me simpelweg niet bezig, want zolang ik leef is het niet relevant. Ik leef in het nu en als het morgen anders is dan zie ik dat wel en moet ik er mee omgaan. Ik heb dat altijd gehad en dat is niet veranderd. Ik ben erg dankbaar voor de wel erg lange blessuretijd die ik tot nu toe heb gekregen. Toen ik ziek werd heb ik ervoor gekozen om mijn leven niet te veranderen. Ik was en ben gelukkig met het leven dat ik heb en waarom zou je daar verandering in aanbrengen. Ik ben nog steeds blij met die keuze. Wel was het gelijk helder dat ik alleen nog maar dingen ging doen die ik belangrijk en leuk vind. Ook dat laatste is aardig gelukt. De afgelopen 3 jaar zijn omgevlogen. We hebben heel veel meegemaakt, veel en vooral mooie reizen en concerten bezocht.

Toen ik ziek werd, was ik heel bang dat Sam niet zou hebben geweten wie zijn vader was, hij was toen nog 4. Voor mij was dat een afschuwelijk schrikbeeld. Roos en Iris waren 11 en 13 dus zij hadden in ieder geval meer herinneringen. Gelukkig hebben we heel veel dingen samen kunnen doen. Ik hoopte dat ik Iris naar de middelbare school zou zien gaan. Ik hoopte dat ik samen met Sam naar PSV kon gaan en ook dat is gelukt.

Ik heb in ieder geval de kinderen heel intensief mee kunnen maken. Ze doen het alle drie heel goed en heb nooit een saai moment met ze. Ik ben trots op alle drie.

Ook Claud is ondanks alles gewoon door gegaan. Ze heeft haar pedicure opleiding afgerond. Ze doet het heel goed en ik ben ontzettend trots op haar. Ik zeg ook altijd tegen haar: “je hebt het talent, dus waar ga je op zitten wachten. Tot ik eindelijk dood ben?”. Ook is ze altijd een enorme steun voor mij en weet ze veel tijd aan de kinderen te besteden.

Het zijn 3 hele mooie jaren geweest. Door mijn ziekte beleef ik veel dingen intenser, doe ik dingen bewuster en is contact met mensen dieper. Het heeft me heel veel mooie momenten en ervaringen geschonken en mooie en liefdevolle contacten. Hoe gek het misschien ook klinkt, ik ben mijn ziekte er dankbaar voor. We krijgen veel steun en ook dat is fijn. Ook de omgekeerde kant van de medaille heb ik meegemaakt. Mensen die je vrienden zijn blijken wolven in schaapskleren te zijn en zijn vooral uit op geld.

Ik heb geen idee hoeveel ziekenhuisbezoeken ik heb afgelegd, maar het zijn er veel. Ook veel bestralingen, heel veel scans, heel veel infusen, meer chemo dan goed is voor een mens en allerlei ander gedoe. Alles bij elkaar ben ik 3 maanden behandeld, maar deze periodes spelen eigenlijk niet echt een rol in mijn herinneringen. Ook daar ben ik nooit zo mee bezig en ik vind het ook niet zo interessant. Sommige dingen zijn nou eenmaal zo en daar moet ik me bij neerleggen, maar ik ga er niet teveel over nadenken of zitten sikkeneuren. Kanker interesseert me niet en ik heb er ook niet veel kennis van. Ik ben gezegend met hele goede artsen en een zwager die de kennis wel hebben en daar vertrouw ik op. Tot nu toe lijkt dat aardig te werken.

Ik kan niet anders zeggen dat het 3 hele mooie en waardevolle jaren waren, welke herinneringen ik koester. Zolang mijn lijf een beetje mee blijft werken en de kwaliteit van leven acceptabel blijft, hoop ik dat er nog een paar mooie jaren komen. Jaren lijkt me niet realistisch, want mijn lijf is behoorlijk afgetakeld en mijn conditie is niet meer wat het geweest is.

We’ll see en elke dag is er een.

 

De Maand Juli…!

De maand Juli begon voor ons in de auto.  We waren op zaterdag 29 juni gaan rijden naar Italië en we hadden goed in ons achterhoofd gehouden hoe de rit naar wintersport was verlopen, dus we hadden een overnachting ingecalculeerd in Kramsach – Oostenrijk . We wisten dat in Kramsach ook appartementen werden verhuurd en zo konden we het ongeveer qua afstand verdelen. In Kramsach aangekomen hadden we een leuk appartement. Na de overnachtingsspullen uit de auto gehaald te hebben zijn we gaan eten; 5 maal frietsel, is gewoon friet met snitzel maar het klinkt echt Oostenrijks. Na het eten zijn we naar het appartement gegaan en hebben we heerlijk geslapen. De volgende dag was Claud jarig en zoals vaker hadden we een knallende verjaardag….in de auto.  Ook de cadeau’s waren top! Ritter Sport chocolade met Knusperflakes en een cd van Bon Jovi, maar het belangrijkste was het einddoel Riccione in Italië.

Na ruim 500 km rijden kwamen we aan op de camping waar we altijd komen: Camping Alberello in Riccione en omdat we onze caravan 2 seizoenen geleden al hadden verkocht moesten we dit jaar een sta-caravan huren, effe wennen maar alles zat erop en eraan. De vakantie was perfect, heerlijk weer, geweldige zee, fantastisch eten en een werelds gezin, wat wil je nog meer als je met een heerlijke vrouw, Claud, gaat en met je kinderen Roos, Iris en Sam. Kortom ik heb genoten !!!. We hebben heerlijk de toerist uitgehangen, lekker uit eten, we zijn wezen shoppen in Riccione en Cattolica en we zijn naar San Marino geweest.  Het was weer als vanouds. Het enige was dat ik harder moest werken om de dag door te komen. Ik heb nog steeds last van de na-weeen van de chemo. Dat wil natuurlijk zeggen dat die zijn werk goed heeft gedaan en natuurlijk ben je blij dat je nog een vakantie samen hebt, maar bijvoorbeeld San Marino was voor mij gelijk aan de beklimming van de Alpe de’Huez . Maar ondanks dit hebben we genoten Claud had alles volledig onder controle, Sam zwom super, Iris genoot na haar stress-school-periode en zelfs Roos vondt het weer heerlijk. We hebben bij Roos een nieuwe coupe gezet kijk de foto’s vóór en ná de kapper maar. Maar zoals verwacht: “Daar waar je van geniet, komt snel tot een einde.”

In de nacht van zaterdag op zondag 13-14 juli zijn we weer thuis gekomen en we waren tevreden, het was goed geweest, ook deze vakantie zit weer in de knip!!!!

Dank mijn vrouwke Claud, en off course the kids xxxx

Het vakantiegevoel was van korte duur want op de 16de mocht ik weer naar het ‘Cathrien’ voor een hersenscan, dit was een vervolg op de petscan die ik voor de vakantie had gehad dus we stonden direct weer op scherp. We gingen van een goede uitslag uit en die kregen we ook op vrijdag de 20ste juli. Inmiddels zitten we weer aan het einde van de maand en de 30ste is onze kleine grote man jarig!!! Sam wordt 7 jaar en dan denk ik aan de uitspraak van de longarts dat ik bij de “happy few” behoor. Als iemand had gezegd: “Je maakt Sam zijn 7de verjaardag nog mee”, dan had ik hem voor gek verklaard.

Bekerfinale AZ – PSV…!

Wat zullen ze er dit jaar van maken?
Na de bekeroverwinning van vorig jaar tegen Heracles dacht iedereen ook dit jaar weer met de beker naar huis te komen. Helaas bleek weer eens dat we een dramatische verdediging hebben. Zoals nagenoeg elke wedstrijd in de competitie was iedere uitbraak van de tegenstander een doelpunt. Na een kwartier stonden we al achter
met 2-0. De 2-1 gaf nog een beetje hoop maar het is bij hoop gebleven helaas.

Om een uur of 1 in de middag stappen we (Iris, Sam, Claud en ik) in de auto richting de Beukenlaan. Daar zetten we onze auto neer, want daar stopt de trein straks op de terugweg van Rotterdam naar Eindhoven. Er is gelukkig nog meer dan voldoende plek. Het enige nadeel is dat we nu wel een stuk naar het PSV stadion moeten lopen. Gelukkig komen we voldoende bankjes tegen op onze heenrit, daar maak ik dan ook kostelijk gebruik van 😉
Friso, Maarten en Max zijn al bij het PSV stadion gearriveerd. Toen wij er uiteindelijk aankwamen stonden hun al in de rij. Ze waren al haast aan de beurt, dus we gingen er gezellig bij staan hihi. Nét op het moment dat we bij het PSV stadion naar binnen mochten om op de trein te gaan wachten word ik niet lekker. Ik zeg tegen Claud: “Gaan jullie maar, ik trek het niet”. Claud kijkt een beetje simpel alsof ze water ziet branden. Die heeft natuurlijk ook gedacht: “Jij wilt naar de bekerfinale, ík ga gezellig mee met de kids en nou ga jij thuisblijven….huh?!” Toch trekt Claud me mee naar binnen. Éénmaal binnen aangekomen moesten we nog zeker een half uur wachten op de trein. Ik denk dat het me wat beroerd werd van het stuk lopen en de zon op m’n kop, ik weet het niet, maar éénmaal binnen aangekomen voelde ik me weer een stuk beter. Na een hele tijd hangen mochten we dan eindelijk de trein in. Nou, dat was me het ritje wel zeg.
Vanaf de helft van de rit ongeveer begon een gast 2 stoelen voor ons heel de boel onder te kotsen. Jeetje mina wat een stank en wat een zooi. Iedereen vloog langs hem weg. Het eerste gedeelte van de kotspartij heb ik niet meegekregen want ik lag heerlijk te slapen. Maar toen ik wakker werd omdat Claud m’n benen uit de kots probeerde te halen had ik het al gauw in de gaten. Bah bah, wat een ellende. En niet één keer kotsen, nee gewoon een stuk of 5 keer over je nek gaan daar in de trein. Bleah!!!

Bekerfinale 2013 AZ-PSV (1)

Toen we in Rotterdam waren hebben we even wat foto’s gemaakt en hebben we een puntzak friet gegeten. Claud en ik hebben voldoende aan een halve zak friet, de kids eten ieder een hele zak friet pfffff. Bekerfinale 2013 AZ-PSV (2) Bekerfinale 2013 AZ-PSV (3) Bekerfinale 2013 AZ-PSV (4) Bekerfinale 2013 AZ-PSV (5) Bekerfinale 2013 AZ-PSV (6)

Toen de wedstrijd begon, zaten we achter onze dronken vriend uit de trein. Hij heeft werkelijk heel de tijd geslapen met z’n armen over elkaar. Op een gegeven moment werd hij wakker, ging staan, schreeuwde: “IK LEEF WEER”, plofte neer op z’n stoel en ging verder met snurken. Oké dan!

De wedstrijd hoef ik verder weining over te vertellen, nou ja, één woord dan.

DRAMA!!!

Op de terugweg in de trein werd ik nog geïnterviewd door een dame van Omroep Brabant, en voor we het wisten waren we rond een uur of tien ’s avonds gearriveerd op de Beukenlaan. We zijn toen naar de Kruisstraat gereden om een broodje shoarma te eten en toen meteen door naar huis want Sam viel zowat met z’n neus in de knoflooksaus. Ook vandaag, ondanks dat we verloren hebben van AZ, hebben we een heerlijke dag gehad met z’n allen. Volgend jaar beter zullen we dan maar zeggen.