Afscheid

Afbeelding

Lieve mensen,

Ik wil jullie hierbij mededelen dat mijn vader Dirk Jolen op 5 januari 2017 is overleden. Hij is op een hele mooie manier zonder pijn of twijfel in slaap gebracht. Hij is nu waar hij wilde zijn, nl.op een plek waar hij geen pijn meer heeft. Hij heeft rust en dat is wat wij hem al heel lang gunde. Hij vond het heel moeilijk om mij, mijn grote zus Roos en klein broertje Sam achter te laten, maar voor mijn gevoel heeft hij dat niet gedaan. Hij heeft er juist voor gezorgd dat we voor zo ver mogelijk op onze eigen benen kunnen staan. Hij heeft alles voor ons gedaan wat hij maar kon, hij was zelfs een kwartier voor dat de longarts kwam bezig met een mail over mijn telefoon abonnement. Ik weet dat hij het goed heeft kunnen afsluiten, want hij was op de dag zelf de rust in huis. Hij maakte voordat hij op de bank ging liggen nog even een oude Jolen grap en gaf mij en Sam nog zijn laatste heerlijke knuffel. Papa heeft van te voren nog aan mij en Sam een brief voorgelezen met alle woorden er op wat hij nog wilde vertellen.

Het is goed zo! Papa heeft gedaan wat hij wilde doen en vertelt wat hij nog wilde zeggen. Hij heeft van Sam, Roos en mij de mensen gemaakt tot hoe wij nu zijn en we zijn zo ongelofelijk trots op hem. Hij is mijn grote voorbeeld en beste vriend. Hij blijft voor altijd in ons hart en zou altijd bij ons blijven, want afscheid nemen bestaat niet….
Lieve mensen bedankt voor alle lieve woorden, berichtjes en belletjes. Het is fijn om zo veel steun te ontvangen! ik hoop dat niemand onze vader vergeet want hij is toch zo’n bijzonder mooi en speciaal mens, die zijn leven zo goed mogelijk heeft proberen te leven en overleven.
En vergeet niet….. live life to the max!!!
xxx Iris

 

SCEN-arts 2

Gistermorgen om 10 uur had ik een afspraak bij de SCEN-arts. Ik ben er alleen naar toe gegaan en het was dezelfde vrouw als 3 maanden geleden. Helaas twijfelde ze nu aan een ondraagbare kwaliteit van leven (tja….ik stond stijf van de morfine), maar ze kan mijn pijn niet voelen en weet ook niet wat ik allemaal moet slikken om de pijn te onderdrukken. En dan niet te vergeten mijn avontuurtjes bij Catharina, want hoe vaak ben ik de laatste tijd wel niet ’s avonds laat of ’s nachts niet naar het ziekenhuis geweest voor een morfine shot via het infuus….Uiteindelijk ging ze met mij mee dat dit toch niet een echte kwaliteit van leven is. Nee, natuurlijk wil ik niet dood, maar mijn lichaam kan niet meer en is gewoon op.

Gistermiddag om 17.30 uur kwam de longarts langs en hij was meteen om. De volgende dag om 3 uur zal hij langskomen en dan gaat het gebeuren. Hij voelde zich wel een beetje schuldig dat ik nu kom te overlijden aan de gevolgen van de chemo’s en bestralingen, maar bullshit natuurlijk want zonder de chemo’s en bestralingen was ik er natuurlijk allang niet meer geweest.

 

 

En dan ga je de laatste avond in. Heel heftig natuurlijk met de kinderen, maar gelukkig waren Marco, Louisa, Ingrid en Jurrian erbij om de avond goed door te komen en daar hoort natuurlijk lekker eten bij.