Chemo 1…!

De eerste keer chemotherapie. Het klinkt allemaal simpel en heel eenvoudig, maar wat een geregel allemaal zeg. In de periode voor dit weekend krijg je een bak voor je kiezen, veel info, veel emotie, veel verdriet, toch veel lachen.

 

De vrijdag begon met een gesprek met m’n huisarts, om de spreekwoordelijke neuzen dezelfde kant op te laten wijzen. Gelukkig had ik mijn eigen huisarts en we hadden eigenlijk snel dezelfde mening. We gaan voor de behandeling maar als er ooit een uitzichtloze situatie komt geeft ze medewerking aan het beëindigen van een eventueel lijden.

Na dit  gesprek vertrokken Claud en ik naar het ziekenhuis. Om 10.10 uur hadden we een gesprek met de longarts Dr. Evelien Schakenraad. De planning was dat ik om 11.00 uur aangesloten zou worden aan de eerste chemo. Een en ander liep anders. Evelien wilde nog een onderzoek doen voor het uitsluiten van trombose aan mijn linkerbeen, omdat ik in dit been vocht vasthoud. Dus deze echo ging er nog even gauw voor.

 

Toen begon ze over een kinderwens. Op zo’ n moment krijg je best veel over je heen, ja ik en Claud hadden een kinderwens. De kinderen zijn het mooiste wat er is, aan de andere kant had ik ook “drie is voor mij genoeg”, maar gek genoeg had ik het boek nooit helemaal dicht gedaan. Toen de dokter begon nu of nooit, besloten we om een pot(je) zaad in te laten vriezen. Aangezien ik dat niet letterlijk op zak had, werden we verblijd met een intiem plekje in het ziekenhuis. Heel vreemd was het, je weet dat je mogelijk iets in laat vriezen, voor een kind dat je mogelijk nooit ziet of nooit ziet opgroeien. Ik was 100% voor en gaf Claud de keus om ooit iets te doen met het potje. Op zich was het wel een komisch iets, wat een afwerkplaats was dit, met spannende lectuur, natuurfilms maar te smerig om aan te pakken. Toeval bestaat niet maar het was ‘bijna’ 5 jaar geleden dat we Sam hebben gemaakt. Alleen toen was het romantischer. Ik vroeg toen aan Claud, wil je een kindje van me, waarop ze zei “ja graag”. Wat een contrast vijf jaar later!!

 

De normale procedure van het invriezen van het zaad is dat dit 3 dagen achter elkaar gebeurd, maar zoveel tijd hebben we niet, en ik hoef maar naar Claud te kijken of ze is zwanger, dus 1 potje is meer dan voldoende.

 

Om 13.00 uur was het zover! Op 44 jarige leeftijd begon ik aan het grootste gevecht dat ik ooit gevoerd heb, maar ook een gevecht dat ik zeker niet kon winnen, dubbel, dubbel en nog eens dubbel. Op het moment dat het infuus liep dacht ik, “ok Jolen ik ga ervoor!!” Van de drie dagen chemo kan ik me niet veel herinneren, want die heb ik heel gezellig voor Claud, geheel slapend doorgebracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *