De Uitslag…!

Vandaag een ontzettend spannende dag!

Om 15:00 uur worden we bij de arts, Dr de Beer, verwacht.

De tijd kruipt voorbij, en Claud en ik zijn beiden erg gespannen. Ik laat het nooit zo merken, maar daar en tegen laat Claud het 2 keer zo hard merken 😉 Die klapt onderhand dubbel van de maagpijn.

We zitten met z’n tweetjes op kantoor een beetje om de 2 minuten op de klok te kijken, om 14:30 vindt Claud toch echt dat we moeten gaan. Ik stel het nog even uit, maar op het laatste moment wordt het toch, zoals altijd, weer haasten. Opeens moet ik nog vanalles….

Iris en Sam worden door Ingrid Kruit opgehaald van school en neemt de kids even mee naar Liempde. Straks na het ziekenhuis gaan we ze weer ophalen.

Bij het ziekenhuis aangekomen, staan we even tegen elkaar aan te leunen en wachten we voor het ziekenhuis op Friso. Hij heeft van 14:00 tot 16:00 uur vrij kunnen regelen op z’n werk, en wij zijn ontzettend blij dat hij met ons mee gaat. Ook Friso geeft toe dat hij het erg spannend vindt.

We melden ons bij de longpoli en gaan zitten wachten op de arts die ons zometeen zal komen halen.

Friso had een heel boekwerk bij zich over verschillende soorten longcarcinomen en plan van aanpak.

1 velletje zat er tussen over het kleincellig longcarcinoom, dat is de sneldelende tumor en niet operabel. Als je dat hebt, is het kort door de bocht mooi klote. Aangezien de kans heel erg klein is dat ik dat zou hebben, gaan we daar ook niet van uit, en richten we ons meer op de grootcellige longtumor of andere longaandoeningen.

De rest van het pak papier bestond uit het hebben van een grootcellig longcarcinoom, dat is de minder agressieve vorm, wellicht nog operabel mocht Dirk nog geen uitzaaiingen hebben en goed te remmen met medicatie.

We wachten, en aan Claud haar gezicht kan ik haast aflezen dat ze allerlei verschillende scenario’s voorbij ziet komen.

“Dhr. Jolen” klinkt het opeens….Gespannen staan we op en stellen ons voor aan een arts die we nog niet gesproken hadden. Volgens mij was het wel dezelfde arts die gisteren bij de bronchoscopie aanwezig was. We volgen hem naar zijn kamer en nemen plaats. Ik zit aan de raamkant, Claud links van mij en daarlangs Friso. Tegenover ons zit een slanke man, met gemillimeterd haar en een brilletje. De dokter begint met een samenvatting van onze laatste week. Longontsteking, benauwdheid, kortademigheid, thoraxfoto gemaakt, afwijking op foto, onderzoeken gedaan zoals Petscan, bronchoscopie….. Hij komt langzaam to the point: Longtumor…..kwaadaardig…..kleincellig longcarcinoom….. uitzaaiingen op lever en botten…..zonder behandeling nog 6 tot 8 weken te leven…..

We kijken alle drie verslagen voor ons, een paar seconden leek het doodstil, een ‘even laten zakken’  moment denk ik. Friso gooide zijn boekwerk op tafel, want die ging vooral over de grootcellige tumor. Opeens begint Friso wat vragen te stellen, het gaat totaal langs me af. Op een gegeven moment vraag ik de arts: “Ben ik hier niet een beetje jong voor?” De arts beaamd mijn stelling, maar kan niks veranderen aan de feiten. De arts begint over een chemo-behandeling welke slechts levensverlengend zal werken. Ik krijg de keuze om aan te geven of ik daar gebruik van wil maken, tuurlijk, tuurlijk wil ik daar gebruik van maken. Ik wil godverdomme nog niet dood. De arts stelt voor om een afspraak te maken voor de uitleg van de chemo, om dan ook zsm te kunnen beginnen. Nu is het inderdaad zo dat elk moment telt. De arts loopt mee naar de balie, en geeft aan de secretaresse door wat er moet gebeuren. Claud en ik staan wat wazig voor ons uit te kijken, Friso regelt de volgende afspraak, want wij zijn plotseling Oost Indisch doof. Ik besef me opeens hardop dat dit mijn laatste kerst gaat worden, en Claud pakt me vast. We staan te janken als een stel kleine kinderen, maar onze wereld is niet groter dan 1 vierkante meter en op dat moment interesseert je helemaal niks, zelfs niet dat er achter ons zo’n 40 man in de wachtkamer zitten. Er schiet vanalles door je gedachten, de kindjes, Claud, onze toekomst. Godverdomme ik ga dood, en er is gewoon geen flikker aan te doen. Ik kan niet genezen, ik mag vechten tegen de chemo maar beter worden doe ik niet. Ik had gedacht dat het niet goed zou zijn, dat ik inderdaad een longtumor misschien zou kunnen hebben, maar dat ik dood zou gaan? Nee, echt niet!!!

Als we de afdeling aflopen weten we niks te zeggen. “Mooie kut uitslag” zeg ik, en Friso beaamd dat het inderdaad niet slechter had gekund dan deze uitslag, kleincellig én uitgezaaid!

Ik moet even uitgebreid bloed laten prikken alvorens met de chemo te beginnen, dit gebeurd op dezelfde etage, ik wil even alleen gaan en zeg tegen Claud en Friso dat ze vast naar het restaurantje beneden kunnen gaan. Als ik terugkom van het bloedprikken, is Friso buiten mijn zus aan het bellen, welke boos door het horen van de diagnose heeft opgehangen, en Claud zit in het restaurantje en belt met haar zus. Als we klaar zijn met bellen, vat Friso nog even voor ons samen wat er zojuist allemaal gezegd is geworden.

Buiten godveren we nog even door, en we stappen in de auto richting de apotheek. In de auto bellen we even mijn zus op, tja mooi klote.

Bij de apotheek aangekomen loopt Claud even de apotheek binnen om een receptje op te halen, en ik bel Jur even over de hands free. Claud is ondertussen al terug van de apotheek, en ik parkeer mijn auto al bellend een stukje verder bij de Zeeman. Zodra de auto uit staat stapt Claud uit, ze kan het niet meer aanhoren. Onderweg weer naar huis bellen we Ingrid even. Ze schrikt van de uitslag, en loopt even naar buiten om de kindjes niets te laten merken. Iris had al een paar keer aan haar gevraagd of ze al iets had gehoord, ze vermoedde al dat het slecht nieuws zou zijn, anders zou ze allang iets van Claud moeten hebben gehoord. Maar ook na ons telefoongesprek moest Ingrid nog even volhouden dat ze van niks wist, we zouden het ze straks vertellen.

Als we weer thuis zijn, smst Claud haar ouders, die op vakantie zijn in de Domenicaanse “Bel me effe”. Het kan even duren eer ze terugbellen natuurlijk. Als we een tijdje thuis aan tafel zitten het verschrikkelijke nieuws te verwerken komt Jur binnen. We godveren weer wat, en laten elkaar weten hoe klote het is. Een paar minuutjes later komt Caroline er ook aan. Dit is allemaal zó klote, je gaat gewoon dood….Alles wat je hebt moet je achterlaten. 6 tot 8 weken, het gaat toch werkelijk nergens over of wel?! Onbegrijpelijk en vooral onacceptabel!!! We zitten aan tafel, praten, verslagen, vloeken, janken, alles wisselt zich af. Claud krijgt telefoon van haar ouders, en ‘mag’ het verhaal in zo’n korte tijd voor de zoveelste keer weer vertellen.

We ouwehoeren even met elkaar over het feit hoe we dit nieuws aan Iris gaan vertellen. We besluiten naar Liempde te gaan, naar Ingrid en Remco, en nemen Iris even apart van de rest van het gezin. Ik begin voorzichtig te praten. “Papa is inderdaad erg ziek, de dokter zegt dat ik longkanker heb….” Iris barst in tranen uit. We troosten haar en vertellen dat we sterk moeten zijn, dat ‘t leven doorgaat en dat papa er alles aan zal doen (dmv chemo) om nog zo lang mogelijk bij elkaar te zijn. Jeetje wat was dit een zwaar klote moment. Iris is een meiske van 11, die moet gewoon weten wat er aan de hand is, die kun je niet meer voor de gek houden, maar het is verschrikkelijk moeilijk!

Als we onze tranen weggeveegd hebben, gaan Iris en ik naar binnen, en Claud belt nog even Jet, een collegaatje van haar waarvan ze in de auto op weg naar Liempde een sms had gekregen hoe de uitslag vandaag was geweest.

Omdat het toch al gauw weer laat was geworden, waren Sam en Veerle (dochtertje van Remco en Ingrid) al naar bed. Sam kwam nog even een kus geven toen hij hoorde dat wij er waren. Hij had een prachtige meisjes pyama aan 😉

Remco en Ingrid zijn enorm lief en bezorgd, en bieden ons alle hulp aan die in hun macht ligt.

Thuis met Iris weer aangekomen, gaat Iris te bed, en Claud en ik ouwehoeren nog even over vanalles en nog wat. Claud krijgt geen hap door haar keel, en kan aan haar gezicht zien dat ze maagpijn heeft. Verslagen gaan we de avond/nacht door, en als we ‘s ochtends ‘wakker’ worden vraag je je af of dit nu allemaal werkelijk was, of dat je een nachtmerrie hebt gehad.

Helaas, niets is minder waar….Was het maar een droom!

 

 

4 gedachten over “De Uitslag…!

  1. Kippenvel!! Dat is wat je krijgt als je jullie site leest….En vooral hou vol en geniet van alle kleine dingen, want wat kunnen die ineens heel groot zijn!!
    Ik ken jullie niet persoonlijk, alleen via HCE en mijn ouders die altijd bij jullie klant zijn geweest! Heel veel sterkte en respect!!

  2. Hallo Dirk en Claudia,

    Ik ben op jullie site terecht gekomen en ben ook ontzettende liefhebber van de Britse korthaar. Toen ik verder ging lezen en jullie leuke gezin zag en daarover leesde, stond er ook tussen hoe je te horen kreeg, dat jij Dirk, nog maar even te leven had!

    Ik had nog niks in de gaten verder waar het mee te maken zou kunnen hebben. Ik houd van mensen en natuurlijk wilde ik weten wat er was gebeurd! Ik klikte een aantal van jullie links in en las dit verschrikkelijke en pijnlijke verhaal en voelde jullie verdriet! Ik heb ontzettend zitten huilen en vond het verschrikkelijk en je kan het gewoon niet bevatten dat iemand dat mee moet maken. Het moet gewoon verschrikkelijk voor jullie geweest zijn om dit te horen en ook voor jullie kinderen. Ik voel echt met jullie mee en vind het heel mooi dat jij Dirk dit allemaal zo opschrijft en er nu inmiddels zo in kan staan en bewonder jou liefde en kracht en jou lieve vrouw Claudia.

    Wat een vechters mentaliteit en moet je kijken dat je nog steeds vecht en rondloopt! Ik hoop ook dat je nog vele jaren door kan leven en nog van alle dingen die je nu meemaakt ten volle kan genieten, ondanks dit grote verdriet en deze verschrikkelijke ziekte.

    Ik zal zeker in de toekomst nog een keertje contact opnemen om misschien een van jullie mooie kittens te bekijken, want daar keek ik eigenlijk naar eerlijk gezegt. Maar wat ik zooo mooi aan jullie website vind, is dat hij zo gezellig en persoonlijk is en dat laat me zien wat voor een leuke, lieve mensen jullie zijn! Dirk heel veel sterkte en liefde toegewenst,hoop jullie nog een keer te ontmoeten, want wil ook met een kleine cattery beginnen, gewoon als hobby met misschien 4, 5 poezen.

    Kracht en sterkte en veel liefde toegewenst, Pamela Elzing

Laat een reactie achter op pamelaelzing@hotmail.com Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *