Eindelijk op bezoek bij Rob en Patricia & Concert One Direction…!

Eindelijk….EIN-DE-LIJK gaan we bij Rob en Patricia op visite. We zijn er in 2,5 jaar nog niet aan toe gekomen om eindelijk eens richting Amsterdam te rijden naar Rob en Patricia. Wat was het toch heerlijk om die mensen weer eens te zien. En weet je wat me dan zo opvalt? Je lult gewoon weer verder waar je 2,5 jaar geleden gebleven bent. Gewoon zomaar, alsof je elkaar vorige week nog gesproken hebt. En iedere keer zeggen we: “Moeten we vaker doen jongens” en toch komt het er vaak niet van terwijl dit je juist ontspanning geeft, dit is quality-time. We hebben het over de poezen gehad, over de kinderen, over hun prachtig nieuwe huis waar ze nu wonen in Ankeveen welke ze super de luxe hebben afgewerkt met een prachtig uitzicht over het Hollands landschap, over hoe ik omga met mijn ziekte, gewoon slap geouwehoerd, het was echt heerlijk! Het is toch niet nodig dat we elkaar zó lang niet zien. Dus we hebben ook meteen afgesproken dat zodra de zon weer wat gaat schijnen dat ze gezellig bij ons komen BBQ-en! Die afspraak staat en gaan we zeker deze zomer nog doen. We hebben er nu al zin in!

Ankeveen (1)

Toen we lekker chinees hadden gegeten was het voor Iris en Claud dan eindelijk tijd om naar het concert van One Direction te gaan. Iris keek er al weken naar uit en nu was dan eindelijk de dag aangebroken. Omdat Rob en Patricia er een minuutje of 10 vandaan wonen hebben we dit mooi kunnen combineren. Ik en Rob zette Iris en Claud af bij de Ziggo en we gaan weer verder met gezellig ouwehoeren. Sam die valt op een gegeven moment als een blok in slaap op de bank met de tekenfilmpjes op de achtergrond, heerlijk zo’n makkelijke kids.

Na het concert had Claud last van hoofdpijn en acuute doofheid. “Jeetje wat kunnen die meiden gillen zeg…..!!!!!!” Iris was helemaal hyper-de-piep en kon er maar geen genoeg van krijgen. Heel haar telefoon stond vol met filmpjes en foto’s van die mennekes. Iris heeft de avond van haar leven gehad, eindelijk even ontspanning. Meidje heeft het ook niet makkelijk, er komt nogal wat op haar af op haar jonge leeftijd. Dus het is goed dat de twee dames het naar hun zin hebben gehad.

One Direction Concert de Ziggo

Na het concert gaan we nog gezellig terug naar Rob en Patricia, want ook Claud wilde nog wel even gezellig kletsen. Sam die sliep, en als hij wakker werd ging hij verder met het kijken naar de tekenfilmpjes 😉 Heerlijk! Om 01:30 werd het toch echt tijd om weer richting huis te rijden. Precies een uurtje rijden en we zijn weer thuis.
We hebben een heerlijke dag gehad!

Rob en Patrice, bedankt voor alle gezelligheid en tot gauw “Op Acht”

4 gedachten over “Eindelijk op bezoek bij Rob en Patricia & Concert One Direction…!

  1. joepie…………………het is gel*kt hahahahaha, Claudje deze klinker mag jij invullen.
    je hebt twee opties………………….
    fijn he zulke goeie vrienden!!?
    gelukkig heb ik er ook een paar.
    tja jongens, het begint bij een boyband……………..daarna.??

    lekker blijven genieten van alle mensen en elkaar
    en van dat prachtige lenteweer dat we hier hebben.

    hoop snel weer iets van jullie te horen.
    ciao uit Aarle

  2. Exact zoals wij het hebben ervaren Dirk …..dat is vriendschap…kan niet wachten op de zon en de bbq bij jullie…
    Gr.rob

  3. Wat was het gezellig en wat jammer laatst toen jullie zomaar weer in Amsterdam waren dat we al bezoek hadden!Kom maar op met die bbq, zin om nog VEEL meer bij te kletsen.
    Dikke kus,ook voor jullie lieve kids xxxxxx

  4. Hoi Dirk,

    Ik ben zomaar iemand die jouw blog leest, ik kwam hier via je brittensite, je begrijpt het al, ook een brittenfan maar ook diep onder de indruk van jouw strijd een strijd mijn familie van dichtbij mee heeft mogen maken aan jouw en je vrienden wil ik zeggen wat mijn achterneefje altijd zei “carpe diem”, stel niet uit tot morgen wat je vandaag had kunnen doen want morgen kan je er niet meer zijn. Het klinkt misschien hard maar helaas was ik ooit even vergeten dat kanker dodelijk is, ik stelde het bezoek uit, tja hij had al 6 jaar kanker waarom zou hij dood gaan, helaas toen we allemaal dachten dat de wind mee zat, bleek dat hij midden in het oog van de orkaan zat, op de dag voor hij 34 werd kreeg hij een epileptische aanval, de tumor in zijn hoofd was weer terug en groeide explosief, 5 maanden later gaf hij de strijd op, 5 maanden waarin het zo slecht ging dat ik hem niet meer kon bezoeken. Dagelijks vraag ik me af waarom ik mijn bezoek uitstelde “tot het beter weer werd”.. “tot het beter uit kwam” “tot ik toevallig niets anders te doen had”…… tot ik op zijn begrafenis stond…. Sterkte voor jou, je vrouw, je kinderen, je familie en je vrienden. Geniet en carpe diem!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *