Gezeik aan m’n kop…!

Ik heb er even over na moeten denken of ik dit stukje op mijn site zou vermelden, maar omdat dit toch echt een site is welke we gemaakt hebben als herinnering voor onze kinderen is dit een dermate belangrijk onderwerp dat ik het eigenlijk niet weg kán laten.

Sinds augustus 2012 is er dermate veel veranderd in onze zakelijke- en privésituatie door omstandigheden van die tijd welke reeds beschreven staan op onze site. Als je kanker hebt hoopt iedereen dat je nog lang mag blijven leven. Blijf je inderdaad ‘langer leven’ zijn er randfiguren die stiekem toch anders gehoopt hadden. Het is natuurlijk netjes om iemand het beste te gunnen maar als je er dan geen drol van meent, hou dan gewoon je bakkus dicht. Aangezien ik nog steeds op mijn beide benen sta (al doen m’n voeten best wel pijn) en ik niet of nauwelijks door negatieve derden te beïnvloeden ben kwam ik tot de ontdekking dat mijn dochter emotioneel werd gechanteerd, er werden absurde eisen aan haar gesteld en ik zag dat ze wederom afgleed en in een negatieve spiraal belandde. Omdat Iris sinds het debacle van augustus 2012 fulltime binnen ons gezin woont en functioneert werd zij persona non grata voor haar moeder en diens familie, zijnde haar oma en tante. (niet praktiserend) Iris werd voorgelogen, bedrogen en kreeg een schuldcomplex aangepraat. Kortom, alle energie die wij het afgelopen jaar in Iris gestoken hebben om haar weer in de positieve flow te brengen, om haar over te laten gaan naar de 3de door een geweldige bijles-juf aan de haak te slaan en haar zelfvertrouwen weer op te krikken tot een aanvaardbaar niveau waarbij Iris weer goed in haar vel zat, werd binnen enkele weken volledig weggevaagd door dergelijke acties. Oma belde niet meer, haar tante attendeerde Iris erop dat een foto op Facebook met haar moeder ook erg leuk was ipv een foto van Iris samen met Claud en haar moeder kon alleen maar verwijtende berichtjes sturen wat ze wel niet allemaal van Iris had verwacht. Resumé, alleen maar negatieve energie voor Iris, dus ook voor ons, want wij zitten met een ongelukkige Iris.
En aangezien ik goed naar mijn arts luister, is negatieve energie taboe!
Dus, tijd om jeugdzorg in te schakelen om deze situatie een halt toe te roepen.
Degene die mij een beetje kennen, weten dat ik veel kan hebben, maar als ze aan mijn kinderen komen of aan mijn vrouw dan vreet ik ze rauw op.
Het traject van jeugdzorg was zwaar maar heeft zijn vruchten afgeworpen. Iris wordt niet meer bestookt met dergelijke mails, sterker nog, ze hoort van niemand niks meer! Dit doet een 14-jarige pijn, dat is één ding wat zeker is. Zij moet zich niet druk maken over een reis naar Londen met school als ze een mailtje ontvangt “Ik ga pas betalen als ik je weer zie” Iris moet gewoon lekker kunnen genieten, gewoon puber zijn (en dat is ze zeker weten….haha) Het meest dramatische was dat ik bij jeugdzorg zat omdat ik wenste dat Iris haar mening kon ventileren en dat Iris gehoord zou worden hoe zíj tegen de situatie aankijkt. Ik schrok ervan toen ik las dat haar moeder er voor haar eigen hachje zat en niet voor Iris. Háár grootste zorg was dat als ik zou komen te overlijden, Iris vooral niet bij Claudia en Sam mocht wonen maar dat ze dan weer terug naar de moeder en partner zou komen. Hoe ziek kan iemand zijn, bah!

Inmiddels zijn we ruim een maand verder (oktober) en er is geen enkel contact tussen Iris en haar moeder en overige ‘familie’. Iris zit weer lekker in haar vel, doet het goed op school, gaat met vriendinnen op stap en heeft de streken van een 14-jarige. Kortom ze is een echt puber 😕
In deze situatie zijn er geen winnaars, slechts verliezers. Het belangrijkste is dat het meiske weer goed in haar vel zit, gehoord is en dat de negatieve energie hier in huis weer gestopt is. Wij gaan weer verder overleven en genieten.

Ongetwijfeld ga ik commentaar krijgen op dit stukje, maar voor alle duidelijkheid, het is mijn site, voor onze kinderen en ik bepaal wat erop komt en wat ik mijn kinderen na laat.
—————————————————————————————————————-
Nog geen week na dit bericht zijn er, zoals ik reeds verwachtte, altijd mensen die een andere visie als ik hebben, de zogenaamde narcistische mens op aarde.
Een voorbeeld is een bericht wat ik mocht ontvangen van de tante van Iris via mijn Facebook pagina, wellicht het knopje “Reactie Plaatsen” niet gevonden, dus zet ik hem zelf even erbij. De tekst luidt:

Lida van den Berg

27 oktober 21:23

Gezeik aan mijn kop ongelofelijk WAT KAN JIJ LIEGEN”

Tja, wat moet je ermee. Zó te verwachten, dus wat doen we ermee? Ctrl – Alt – Del. Harde schijf bewaren? “Nee” Kansloze actie Lida. Wij “Jolens” liegen niet, voor leugens weet ik nog wel een goed adresje voor je, ’t is hier kortbij. Ik ben blij dat ik na al die jaren toch nog een aandachtspuntje voor je ben. Dank je wel daarvoor!

3 gedachten over “Gezeik aan m’n kop…!

  1. hoi Lieve Iris.

    ik doe ven een berichtje aan jou.

    gelukkig heb je een sterk karakter en ben je een geweldige dochter voor je vader en Claudia.
    natuurlijk ook een lieve grote zus voor Roos en Sam.

    maar bovenal een superpuber met veel veerkracht en een heleboel nog te geven en te leren.
    sommige levenslessen zou jij nog niet mee moeten hoeven maken. en eigenlijk nooit.
    ik denk dat je heel krachtig bent. en ben blij voor je dat je de moed hebt kunnen vinden om alles aan je vader te kunnen vertellen.

    wij kennen elkaar niet……en toch ken ik je wel een beetje.
    lieve DIRECTIONER……….
    blijf sterk, en probeer zoveel mogelijk te puberen en genieten.

    liefs van een andere DIRECTIONER………….maar dan wel een heule ouwe (ahum)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *