Longontsteking…!

Dagje aan zee, we waren ons nog van geen kwaad bewust...

Het begon allemaal met een lullige longontsteking. Je bent wat benauwd, pijn op de borst en gaat naar je huisarts, ik dus ook. Weliswaar later dan de gemiddelde nederlander, maar dat is de aard van het beestje.

Ik krijg een heerlijk kuurtje voor 10 dagen mee naar huis van mijn vervangend huisarts, en mag na 7 dagen even gezellig terugkomen ter controle.

De week is voorbij, en alles lijkt in orde. De kuur slaat aan, en ik mag weer naar huis.

Het is vrijdag, de laatste dag van de kuur, en ik voel dat ik nog niet helemaal de oude ben. Ik besluit, omdat we het weekend in gaan, toch nog even langs de huisarts te gaan om wat pilletjes om het weekend door te komen op te halen, en dan zien we maandag wel weer verder.

Aangekomen bij mijn eigen huisarts, die weer terug van weggeweest is, wordt ik voor de zekerheid doorgestuurd naar het ziekenhuis om een X-Thorax te maken. Ik klink nu heel erg medisch, maar dat leer je vanzelf na al die bezoekjes onderhand, maar ik heb het gewoon over een simpele longfoto.

Onderweg naar het ziekenhuis, bedenk ik me dat ik ook wel even langs de kapper mag, want mijn haar is al gauw te lang. Claud vindt me een aansteller, maar tja, ben redelijk ijdel.

M’n haar wordt geknipt, en daarna rij ik door naar het Catharien. Terwijl ik zit te wachten stuur ik: Claud een sms: “Ik ben nu in het ziekenhuis bij de rontgen ff foto maken xxx”  waarop Claud terug smst: “Thorax?”

Ik maak een longfoto, even wachten….en sms Claud weer even: “Yep, is al klaar ben nu aan het wachten op de uitslag”. Claud smst: “Oh krijg je die meteen dan, hoop dat ‘t niks ernstigs is, getverderrie schat! hé eng bah x”

Normaal krijg je na 3 minuten te horen: “U krijgt binnen 5 werkdagen bericht van Uw huisarts” Maar helaas kreeg ik te horen: “Uw huisarts belt U vanmiddag nog even”

Tja, ook goed. Denk er verder niet over na, en stap weer net zo vrolijk in m’n auto als op de heenweg.

Ik bel Claud en m’n zus om te vertellen dat ik weer klaar ben in het ziekenhuis en dat de huisarts mij vanmiddag zal bellen ivm de longfoto. Als ze allebei vreemd reageren dat de huisarts mij op vrijdagmiddag nog gaat bellen, en ik een opmerking krijg dat als de huisarts vandaag nog belt, dat het dan wel een heel vriendelijke arts moet wezen, gaan er bij mij nog steeds geen lampjes branden. Ik ben me er totaal niet van bewust dat er iets ernstigs aan de hand zou kunnen zijn! Claud is volledig ongerust en heeft al meerdere doomscenario’s door haar hoofd laten gaan. “Je zult toch geen longkanker hebben…..? Dadelijk is het iets ernstigs….!!!” Ik probeer ze gerust te stellen, ben je gek, er is niks aan de hand. Ik wacht het telefoontje van de huisarts af. Ik ga nog even een pand taxeren en er gaat niet lang voorbij, en de huisarts belt me al: “Meneer Jolen, U hebt een afwijkende longfoto, maandag wordt U gebeld door het ziekenhuis om wat onderzoeken te plannen”

Ik blijf nuchter zeg “ja” en “amen” en bel deze info weer door naar Claud en mijn zus. M’n zus vond het nu wel een hele vriendelijke arts op vrijdagmiddag en verzocht mij nogmaals contact op te nemen met mijn huisarts om meer informatie te krijgen over hoe en wat er aan de hand is. Ik krijg mijn huisarts aan de lijn, en vraag haar wat ze nou eigenlijk bedoeld in haar vorige gesprek. “We gaan gericht op zoek naar een longtumor” zijn haar woorden, en daar schrik ik toch best van.

Thuis staat meteen alles op z’n kop, en m’n zus en zwager die ook medisch zijn zien de bui al hangen en maken zich ook grote zorgen.

Dat weekend lijkt een drama, het lijkt alsof je vanaf dat moment al geleefd wordt. Claud loopt krom van de maagpijn, is erg emotioneel en bang voor het ergste en ik probeer haar te troosten door geruststellende woorden als: “Het zal wel niks zijn, mocht het een longtumor zijn gaan we daartegen vechten, komt allemaal wel goed hoor schat….” Toch heeft Claud me dat weekend wel al 100 keer begraven, en kan haar gedachten niet verzetten dan dat ik ernstig ziek zal zijn. Ze is bang me te verliezen, met de kindjes alleen te komen staan, onze toekomst ziet ze wegvallen en stelt zich het meest ernstige scenario voor.

Natuurlijk bedenken we ziektebeelden welke het ook zouden kunnen zijn, maar longkanker blijft overheersen. Mijn motto is: “Komt allemaal goed” en mocht ik longkanker hebben, vechten we daarvoor, en daar zullen we van winnen!!!

We proberen het weekend door te komen, en wachten op maandag tot het ziekenhuis met ons contact zal opnemen om een en ander te plannen. Mocht het ziekenhuis voor 15 uur nog niet gebeld hebben, dan moeten we zelf even contact met ze opnemen.

 

 

Een gedachte over “Longontsteking…!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *