Mijn 5de laatste verjaardag…!

Ja hoor, het is alweer zo ver.

Toen ik te horen kreeg dat ik ziek was en dood zou gaan was ik 44 jaar. Nu mag ik me gelukkig prijzen dat ik alweer 49 mag worden vandaag. Wie had dat ooit gedacht?!
Nou, wij niet in ieder geval. Ook vandaag is het weer de vraag of we dit volgend jaar weer mee mogen maken. Het is allemaal zo ontzettend vreemd en bizar en zeker niet uit te leggen voor een buitenstaander. Ja, ik ben er nog. Ik zie mensen soms denken: “Oh hij loopt nog rond, hij zal wel genezen zijn” – “Het zal wel allemaal meevallen” – “Hij zou toch dood gaan?” – “Hebben ze de verkeerde diagnose gesteld soms?”
IMG_0638Dat zijn gedachten en uitspraken die ik geregeld hoor. Ik probeer het even een beetje uit te leggen, want het voelt voor mij soms dat ik me moet gaan verdedigen waarom ik nog leef.

Eind 2010 kreeg ik te horen dat ik zou lijden aan kleincellig longcarcinoom (SCLC – Small Cell Lung Cancer) met uitzaaiingen op meerdere plekken in mijn lichaam. Zonder behandeling zou ik nog 6 tot 8 weken te leven hebben. Mét behandeling vertelden de statistieken dat er 70% van de gevallen zou komen te overlijden binnen 1 jaar. Dat de kanker terug komt is een feit, wanneer was de vraag.
Natuurlijk heb ik alle behandelingen aangegrepen die me aangeboden werden, ik wilde niet dood (nog steeds niet hoor) en heb/had nog meer dan genoeg om voor te leven.
Ik heb 12 chemobehandelingen goed doorstaan en 10 bestralingen van mijn brein en mijn borst. Wonder boven wonder ben ik er gewoon nog steeds en is de kanker nog niet teruggekeerd.

Ja, ik loop nog steeds rond maar weet wel dat het allemaal niet van zelf gaat. Ik ben ontzettend blij dat ik er nog ben, maar ik moet soms ontzettend hard werken om mijn dagen goed door te komen. De ene dag voel ik me beter dan de andere dag. Ik ben niet genezen, ik zal ook nooit te horen krijgen dat ik genezen ben omdat deze kankersoort niet te genezen is. Het komt terug, het had al eigenlijk terug moeten komen volgens de statistieken, maar bij mij staat de kanker stil en is er nog steeds geen progressie van ziekte in al die jaren. Ik hoop dat ik op deze manier toch stiekem ieder jaar een jaartje ouder mag worden. Nee, ik vind het niet erg om jarig te zijn, ik ben blij dat ik mijn verjaardag nog mag vieren, ieder jaar opnieuw.

Proost!

2 gedachten over “Mijn 5de laatste verjaardag…!

  1. Beste Dirk,

    Ik ken je niet echt persoonlijk ,maar ik wil je graag laten weten via jou site dat ik heel veel bewondering en respect heb voor de wijze hoe je met je ziekte omgaat.

    Sterkte en veel succes in de strijd,
    Met vriendelijke groet,

    Gerard Vennink

  2. Hoi Dirk,
    Diep respect voor je man. Goed initiatief deze blog.
    Hoop dat je nog vele jaren je verjaardag met ons kan delen. Ik ga je blog volgen en tot snel langs de hockeylijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *