MRI Scan Hersenen en Uitslag…!

Het jaar is weer voorbij en ik mag m’n kop weer laten zien bij route 48. Ik mag de MRI scan in voor mijn brein. Omdat er daar in 2010 metastasen op ontdekt zijn, willen ze dit minstens 1 x per jaar checken. Claud gaat weer trouw mee naar mijn onderzoek, ondanks het feit dat ik haar iedere keer vertel dat ze echt niet mee hoeft. Ze heeft er niks aan, ze zit er maar op mij te wachten, ik vind het een té grote belasting voor haar, maar toch houdt ze stug vol. “Never change a winning team” Zo krijgen we natuurlijk een hoop bijgelovige acties erbij de afgelopen 4 jaar, maar ergens klinkt het ook wel logisch. We doen er alles aan om zo langmogelijk samen te zijn en als het helpt, al is het maar psychisch, om samen naar een onderzoek te gaan, dan doen we dat.
Het onderzoek duurt een uur en krijg morgen al de uitslag.

DE UITSLAG:

Vandaag mogen we ons dan weer melden bij route 54. We waren ruim een uur te vroeg, zelfs de assistente stond ervan te kijken daar we altijd, en dan bedoelen we ook echt altijd, te laat komen. Nou moet ik eerlijk zeggen dat we niet met opzet een uur te vroeg waren, maar het stond zo in onze agenda haha. Het blijkt dat de afspraak verzet is geworden naar de middag, maar daar hadden wij geen melding van gekregen. Er werd even gebeld en geïnformeerd en gelukkig konden we ergens tussen gepland worden. We moesten heel even wachten, maar daar is de krant goed voor. We hoefden niet lang te wachten want al gauw klonk er een vrouwelijke stem die mijn naam riep. We liepen naar binnen en namen plaats op onze stoelen. Gek genoeg zitten we ook altijd op dezelfde stoel. Ik links, Claud rechts. Bij iedere arts hebben we onze eigen plek. Zonder te vragen of te overleggen weten we wat onze plek is. We lijken wel gehospitaliseerd in dat opzicht. Maar goed, nu terug naar de uitslag van de MRI. Nou, heel verassend weer was deze wederom goed. De kleine plekjes zijn nog steeds zichtbaar en nog steeds even stabiel als 1 jaar, 2 jaar, 3 jaar en 4 jaar geleden. Gewoon totaal onveranderd. Da’s weer geweldig nieuws. Voor de rest vraagt de arts hoe ik me voel, geeft ze ons een hand en vetrekken we weer richting de broodjes kroket en de blikjes chocomel. Dat is dan weer een mooie afsluiter van vandaag. We kunnen weer even opgelucht ademhalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *