Op naar het ziekenhuis…!

Het is maandag, Dirk belt in de ochtend meteen zijn huisarts en verteld de assistente in het kort over zijn aanhoudende klachten. Tijdens het telefonisch spreekuur tussen 10:00 en 11:00 uur worden we teruggebeld. Ik moest om 10:40 uur bij de bedrijfsarts zijn, dus ik leg Dirk een briefje klaar wat hij tegen de huisarts moet zeggen. Toen ik bij mijn bedrijfsarts naar buiten liep belde ik meteen Dirk om te vragen of de arts al terug had gebeld. Dirk was in gesprek, dus ik bel Caroline, ook in gesprek. Da’s dan een rond rondje….

Even later belt Caroline mij om te zeggen dat ik Dirk even moet bellen. Ik bel Dirk, en hij verteld mij dat hij zojuist de huisarts aan de lijn had, maar dat hij bij God niet wist wat hij die beste man moest vertellen. “De dokter vroeg me hoe het nu met me ging, en ik wist het gewoon niet meer….”

Oke, ik moet gas geven en maken dat ik thuis kom.

Thuis aangekomen zit Dirk aan tafel, ik ga bij hem zitten. Ik vraag hem of hij mij kan vertellen hoe hij zich voelt. Het duurt even, ik hoor het haast kraken, “dat ik misselijk ben?”

Ik pak de telefoon en bel meteen weer de huisarts op, deze is weer in gesprek, dus ik bel na 10 minuten weer terug. (Geloof me, die 10 minuten duren heel lang dan…)

In overleg met de huisarts neemt na 10 minuten de longarts contact met me op en verteld me dat Dirk om 14:00 uur op 5 West wordt verwacht. (Dirk slaapt ondertussen weer) Ze geeft aan wat meerdere onderzoeken te willen verrichten, en een MRI scan van het hoofd te maken om uitzaaiingen in het hoofd uit te sluiten daar deze symptomen hier heel erg bij passen. Ik krijg de kriebels en zie het meest ernstige scenario alweer voor me. Stel je voor….stel je nou eens voor….het zou toch niet? Dat kan toch niet?

Ik filosofeer nog even met de longarts dat dit wel heel vreemd zou zijn, daar Dirk net 1,5 maand geleden de PREVENTIEVE hersenbestraling heeft gehad. De arts is het met me eens, legt mij uit dat Dirk zijn klachten hier helaas wel bij passen, en wil het zekere voor het onzekere nemen. Ik krijg nog mee dat ze zegt dat Dirk als het goed is voor het weekend weer thuis zal zijn…. en dan hangen we op. Ik bel Caroline, en die komt meteen deze kant op. We piekeren…..Er zat niks, hij krijgt een hele heftige bestraling, en nou zouden er metastasen op de hersenen zitten? Ja, echt niet…!

Ingrid en Remco komen ook even langs, want Ingrid bood hartstikke lief aan om met me mee te gaan naar het ziekenhuis. Remco haalt Sam om 15:15 uur op van school. Ook weer geregeld. Wat is het toch fijn om mensen om je heen te hebben die zomaar vanzelf met je meedenken….zó fijn!

Ik pak wat spulletjes voor Dirk in, en geef Caroline de vrolijke opdracht om Dirk te wekken. We zitten beneden aan tafel, en dan wordt het Dirk pas duidelijk dat hij in het ziekenhuis moet blijven. “Oeps…” Nee, hij blijft echt niet. Tja, eigenwijs is ook wijs natuurlijk. Hij heeft een hekel aan het ziekenhuis. En tuurlijk, ik ben het er mee eens, dat als Dirk alleen maar in het ziekenhuis moet verblijven om te wachten op een MRI Scan die mogelijkerwijs heel misschien uit gaat vallen, dat Dirk daar voor in de plaats kan…Tja, dan zou ik ook thuis slapen denk ik 😉

Dirk…nog even dit, nog even dat….Opeens moet ie weer vanalles.

Het is ondertussen 14:30 uur, en we zijn nog niet onderweg. Om 14:45 uur zitten we in de auto op weg naar het ziekenhuis. Ik rijd, om heelhuids aan te komen, want Dirk is nog steeds dizzy.

Ingrid rijd achter ons aan in mijn Alfa en we zoeken de oude bekende 5 West weer op. Brrrr…..even KAK als je daar weer komt. Dejavu van al die uren chemo.

We wachten, en wachten, bloed wordt weer afgenomen (wat overigens geen makkie is bij Dirk….ook nu moesten ze twee keer proberen) Temperatuur….Bloeddruk….En daar komt Dr. Smulders eraan. Ze verteld ons dat ze zsm een plekje proberen te vinden voor een MRI scan, en dat misschien de neuroloog vandaag nog een bezoek komt brengen, anders wordt dat morgen. Mocht de neuroloog niks ‘spannends’ vinden, en het bloed is in orde, dan mogen we om 18:00 uur weer naar huis, en moeten we morgenvroeg om 08:30 uur weer aanwezig zijn voor het geval dat……MRI…..!

Bloed was goed, assistent neuroloog komt gelukkig vandaag nog een kijkje nemen en die constateerde dat alles nog redelijk goed werkte. Dirk slaapt nog een rondje en als het 18:00 uur is mogen we weer naar huis.

Thuis aangekomen begint het geregel voor onze Sam weer. Om 08:30 uur in het ziekenhuis zijn, maar de school van Sam begint om 08:45 uur. Lieve Marleen, de mama van Daphne, wil heel graag onze Sam mee naar school nemen, en ik spreek af dat ik Sam om 08:15 uur bij haar afzet. Ik voel dat ik langzaam weer in een sneltrein beland, en het gaat helemaal vanzelf, want ook al voel je je klote, alles om je heen gaat gewoon door, of je dat nou wilt of niet. Dat is allemaal zo vreemd, je jankt je de ogen uit je kop en snapt niet dat andere lol kunnen hebben, je hebt het gevoel dat je als een kip zonder kop rondloopt en anderen hebben de tijd genoeg. IK NIET, ik wil graag de komende 40 jaar in 1 jaar stoppen kan dat???

We gaan Sam bij Ingrid en Remco ophalen. Ze hadden lekker frietjes gegeten, ook wij krijgen lekker nog wat frietjes. Dirk had zelfs zin in frietjes, al leek me dat niet al te slim op zijn al 3 dagen nuchtere maag, maar goed toe maar…

De frietjes waren lekker, het wordt al gauw laat dus wij maken dat we weer thuis komen en dat Sam in bed komt.

Dirk overleefd de frietjes, waar ik overigens van sta te kijken, en we gaan wat op tijd naar bed want morgen is het weer vroeg dag.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *