Opnieuw de scan in…!

‘s Morgens breng ik Sam naar school, ik bel even de huisarts van Dirk op om te vragen voor een antibiotica kuurtje, omdat Dirk angina heeft, een uurtje later heb ik een gesprek bij Winnock en om 12:20 uur ben ik weer thuis om Dirk op te halen, want we moeten ons om 12:45 uur melden bij route 48. Helaas weten we de routes in het ziekenhuis onderhand uit ons hoofd, is nooit een goed teken.

We hoeven niet zo lang te wachten of Dirk wordt opgeroepen. Het is iets voor enen dat hij naar binnen gaat. Het zou ongeveer een half uurtje duren, dus ik verwachtte hem tegen half twee weer buiten. Even nadat Dirk werd opgeroepen werd een mevrouw opgeroepen…De wachtruimte lijkt steeds voller te worden.

Ik pak “de Pers” en maak een simpele Zweedse puzzel en zet mezelf een muziekje op, ik luister naar de nieuwe cd van Guuske. Tegen half twee komt die mevrouw weer naar buiten lopen, maar ik zie nog steeds geen Dirk. Ja, dat is het moment om je druk te gaan maken, zullen ze iets gezien hebben? Moeten ze verdere onderzoeken doen? Waarom is Dirk nog niet terug? Pfff ik probeer ergens anders aan te denken, en kijk nog eens versuft naar mijn puzzel. Als ik de puzzel af heb, leg ik het krantje weg, en stop de muziek weer in mijn tas, ik heb er even geen zin in. Van muziek ga ik janken, en daar heb ik nu totaal geen zin in.

Om 14:00 uur komt Dirk naar buiten, hij kan verklaren waarom het zo lang duurde, want ook nu was hij weer moeilijk te prikken voor de contrastvloeistof.

Zoals gewoonlijk heeft Dirk na zo’n kolere scan enorme hoofdpijn. We gaan naar huis, en ik haal het net om op tijd aan school te staan voor Sam. Wat is een dag toch kort, ik denk als ik 38 uur in een dag had, kwam ik er nog te kort….

 

Op het moment dat ik Sam ben halen van school, wordt Dirk door de huisarts teruggebeld ivm het aangevraagde kuurtje. Ik kan het kuurtje ophalen bij de apotheek en we hopen stiekem dat alle klachten van de laatste week door de angina komt en dat er niks aan de hand is met de hersenen.

 

‘s avonds krijgen we nog visite van kittenkopers van een lilac katertje. Ze zijn heel enthousiast en blij de kleine man te zien.

Als deze mensen weer naar huis zijn, en Iris ook op bed ligt, ouwehoeren we nog even over “wat als….” Iedere keer als we zo ver komen vullen we zelf weer in dat het wel heel heel heel onwaarschijnlijk zou zijn als Dirk nu uitzaaiingen in zijn hoofd heeft. Eind maart was Dirk klaar met de bestralingen, dus hoe zou het te verklaren zijn dat er nu opeens uitzaaiingen zitten in zijn hersenen? Dat kán toch haast niet. In januari zaten er geen uitzaaiingen, in maart begonnen met de preventieve bestraling (welke heel heel heel zwaar is geweest) en in mei zou Dirk uitzaaiingen hebben? Dat is gewoon onmogelijk, maar goed, je denkt er wel steeds aan, en het houd je toch bezig. Het zou maar eens zo zijn! Ik word er moe van, van dat gedenk, en het onmogelijk vooruit willen plannen en denken, je kunt gewoon helemaal niks. Je leeft werkelijk van dag tot dag, zeker als je op een onderzoek of een uitslag wacht. Ik voel het kriebelen in mijn buik, ik voel dat ik bloed nerveus ben en ik voel dat Dirk zich klote en onzeker voelt. Dit is zó slopend……!

Over een paar uurtjes hoeven we niet meer te insinueren…maar dan zal de arts het ons vertellen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *