Pijn in mijn voeten…!

Ja hoor, het houdt even niet op. Ik ga van pijn in mijn rug naar pijn in mijn voeten. Ook deze klachten zijn niet nieuw maar komen steeds weer even terug. Aangezien er haast niks verkeerds te zien is aan mijn voeten veronderstelt mijn huisarts dat ik neuropatische pijn in mijn voeten heb. De chemo blijkt heel veel kwade cellen kapot te maken maar ook heel veel goede cellen. Laat hem nou ook net de uiteindes van mijn vaten in mijn handen en voeten kapot maken waardoor ik enorme klachten van kan ondervinden. In mijn vingers heb ik heel vaak een doof gevoel. Ik kan er in knijpen tot ik een ons weeg maar voel er vaak helemaal niks van.

Mijn voeten zijn ook haast gevoelloos en toch doen ze pijn. Dit is heel moeilijk te omschrijven. Het doet binnen in mijn voeten pijn maar mijn voet zelf lijkt vaak verdoofd. Soms moet Claud gewoon het bloedspoor volgen op de vloer en dan vindt ze mij 😉 Ik krijg dan van Claud te horen dat ik waarschijnlijk ergens in ben getrapt of tegenaan ben gelopen. Als ik dan mijn voeten c.q. mijn onderbenen controleer zie ik inderdaad dat ik aan het bloeden ben. Maar voelen doe ik het niet!
Dit alles heb ik dus te danken aan mijn chemo die ik gehad heb.
Mijn arts schrijft mij Lyrica voor tegen neuropatische pijnen.
De eerste keer dat ik het medicijn nam zag ik Claud 3 keer zitten. Ik zie ze graag, maar 3 keer is toch wat overdreven dacht ik. Ook liep ik tegen de muur omhoog…. niet zo’n fijn spul dus. Wat al helemaal jammer is, is dat we die avond naar een concert zouden gaan van Guus Meeuwis in 013. Deze hebben we helaas moeten missen. Had ik dat geweten was ik morgen begonnen met dit medicijn, dit was echt even balen.
Of het medicijn werkte? Ja, geweldig spul. Ik zag dubbel maar had geen klachten. Helaas bleef ik dubbel zien, waardoor ik onderhand beroerd werd en toch gestopt ben met het medicijn. Ik moet toch wel ook gewoon auto kunnen blijven rijden. Ik ga niet thuis zitten door zo’n rot medicijn. Dus ook proberen te leren leven met pijn in mijn voeten. Ik liep er al een hele tijd mee, dus dan komt ons spreekwoord weer: “Niet klagen maar dragen” Maar soms heb ik even geen energie meer, soms is het heel even op om telkens maar te dragen… Kanker is en blijft een werkwoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *