Poezen(b)(ell)ende

Fokken is gokken zeggen we steeds maar….

Het lijken periodes te zijn dat alles goed gaat omtrend de katten, en dan zul je zien dat het erna weer ergens mis gaat. Die periode waar het mis gaat, die hebben we zojuist gehad!

Het is vrijdag 31 augustus
We hebben een afspraak staan om Starretje te laten sterilliseren. Starretje is een hartstikke lieve moederpoes. Vorig jaar was ze zó goed voor haar kleintjes dat het bijna zelf haar leven had gekost. Ze heeft toen 2 dagen op de IC gelegen om op te knappen. Ze verwaarloosde zichzelf helemaal, en gaf alles aan haar kinderen. Dit jaar was het de omgekeerde wereld, wij hadden de wallen tot op onze kin hangen omdat Starretje de kleintjes niet groot kreeg en wij om de 2 uur sondevoeding aan de kleintjes zaten te geven. Dit hebben we 5 weken vol moeten houden….
Omdat het vorig jaar bijna fout ging met Starretje zelf, en dit jaar had ze geen drup melk, hadden we dus besloten om met haar te stoppen met fokken. Claud brengt haar in de ochtend naar de dierenarts. Het was er ontzettend druk. Eigenlijk was ze nog niet aan de beurt maar de dierenarts nam gauw het reismandje aan en zei tegen Claud dat ze tegen 18:00 uur opgehaald kon worden. Hij zou wel even bellen van te voren. Op het moment dat Claud naar buiten wil lopen, beseft ze dat ze Starretje geen gedag heeft gezegd en geen lieve ‘sterkte en succes’ woordjes. Ze haalt zich domme dingen in haar hoofd: “Oh nou heb ik haar geen sterkte gewenst, en beloofd dat ik ze straks kom ophalen, en dadelijk zie ik ze misschien nooit meer….” En op het moment dat ze dát dacht, dacht ze: “Ach Claud, doe niet zo mongool, we gaan ze straks gewoon weer ophalen” Thuis komt ze toch een beetje met een vreemd gevoel thuis. “Ik heb ze geen succes gewenst, het ging opeens zó snel bij de dierenarts”….
Claud gaat om 15:00 uur werken, en ik wordt rond half 7 gebeld dat ik de jonge dame mag komen ophalen. Ze was goed wakker en had al wat gegeten, de operatie was prima verlopen. Zie je nou!!!
Bij Gerard (de dierenarts) aangekomen, ouwehoeren we nog even in de praktijkruimte over de operatie. “Alles was goed gegaan, goede beslissing gemaakt om ze te laten sterilliseren want ze had wat cystes in de baarmoeder, een wonder dat ze dit nest nog volledig gedragen heeft, mooi poesje, jammer maar goede beslissing”
Gerard laat me nog even de cystes zien en uiteindelijk lopen we samen naar achter, de ruimte waar Starretje lag om uit te slapen. Gerard schrikt, “Hey jonge dame, kom op, wat is dit nou, wakker worden, G*dver…, kom meid, hoe kan dit nou???…..” Ik zag het al meteen, Starretje ligt dood in haar kooitje. We schrikken ons allebei kapot, Gerard snapt er niks van en verteld mij dat ze net wakker was en aan het eten was. Hij beloofd me te onderzoeken waar ze aan is overleden, dat is het minste wat hij voor ons kan doen. Nogal verslagen rij ik terug naar huis, ik besluit Claud niet op haar werk lastig te vallen met dit nieuws en wacht tot vanavond 23:00 uur als ze thuis komt.
Iets later in de avond belt Gerard me op: “Ik heb het gevonden, ze heeft een Anurysma gehad, (een gesprongen ader door verwijding van de vaten/aorta), hierdoor is ze op slag dood geweest. Dit staat los van de operatie, mocht ik de operatie nog een keer uitvoeren dan zou ik hem weer het zelfde uitvoeren. Dit had ze ook thuis kunnen krijgen…” Vette pech dus?! “Ja, vette pech”
Claud komt thuis, bak koffie, kijkt rond ziet geen bench staan en zegt: “Waar is Starretje” Ik kijk haar aan en zeg niks…. “Wat? Waar is ze?” …. ik knik heel voorzichtig nee…. “Wat nee? Is ze er niet meer? Is ze DOOD? Hoe kan dát nou?” Claud haar mond valt open en herhaalt haar gevoel van vanmorgen. “Ik wist het….ik wist het, had ik toch maar…..” Ongelooflijk zeg.
Ze kijkt naar de kleintjes van Star die door de loopren huppelen, wel kittens en geen mama meer. Dit is zó oneerlijk.

Wiefje zat al een tijdje te klooien met haar gezondheid. Vitamineprikje hier, pasta daar, pilletje geprobeerd…niks leek te werken.

Britt, mijn grootste lieveling, hadden wij begin dit jaar laten opereren aan het tumor in haar mond. Ze leek er zelf geen last van te hebben, ze at gewoon, ze dronk gewoon, maar toch had ze met regelmaat bloed in de mond, en af en toe leek het wat pusserig. Na de operatie leek het een tijdje beter te gaan, we spoten haar om de 10 dagen corticosteroïden waarop ze het erg goed deed. Maar al snel werden deze 10 dagen teruggebracht naar 7 dagen. Na een week zag je dat de klachten weer erger werden. Voor ons dus een reden om haar mee te nemen naar de dierenarts.

Het is maandag 3 september:
Voor Wiefje stond de afspraak om 13:00 uur, maar daar hadden we ons al een beetje op voorbereid dat we afscheid van haar moesten gaan nemen. Het leek dat Wiefje het in de gaten had. Nooit, maar dan ook echt nooit poept of plast een kat in de reismand van hier thuis naar de dierenarts. Nooit!!! Eindhoven – Geldrop is niet zo’n Keulse reis, maar toch had Wiefje heel haar bak onder gepoept en geplast. Wij weten haast zeker dat ze het aan heeft gevoeld. Zo zielig, zo’n jonge poes, prachtig mooi, geweldig goede moeder (en niet alleen voor haar eigen kids) Wat voelt het klote als je deze beslissing moet maken voor een beestje. Wat een verdriet, vooral bij Claud.
Het is toch zo dubbel, haar kittens lopen nog thuis rond, en hier nemen we afscheid van Wiefje…. Dag lieve Wiefje Op Acht.

Britt hadden we op goed geluk meegenomen in de hoop dat de dierenarts haar ook even wilde bekijken. Hij kwam met een doosje pillen welke helaas niet in vloeibare vorm te krijgen zijn. Als we haar er weer helemaal bovenop zouden willen krijgen, is het het verstandigste om haar weer te opereren (De eerste operatie werd door een andere kliniek uitgevoerd) zo veel mogelijk van de tumor weg te snijden en dan de betreffende pillen te geven. Haast 100 % kans op garantie, maar eerst de operatie. Tuurlijk twijfelden we niet lang, en kozen we voor haar beste optie en besloten haar bij de dierenarts achter te laten voor de operatie. We hadden nog maar net afscheid genomen van haar dochter Wiefje en 3 dagen geleden van Star, dus Claud gaf haar een dikke kroel en mompelde nog tegen Britt dat ze het zich niet moest wagen er ook tussenuit te piepen. We wensen ze sterkte en succes, en wachten op het berichtje van de dierenarts. Ik denk een uurtje later belt onze dierenarts: “Dirk, jongen ik heb niet zo’n goed nieuws. Het gedeelte van de tumor die wij van buitenaf kunnen zien is maar één vierde van de gehele tumor. Als ik alles moet wegsnijden zal ik heel haar linker wang moeten weghalen welke flink verminkt zal zijn, maar dat is nog niet het ergste, de tumor zit helemaal tot in haar hals/slokdarm en er zal een gedeelte van haar kaak verwijderd moeten worden. Ik kan het wel weghalen, maar dan kan ik het niet meer hechten, ik heb niks meer over om te hechten. Kom even naar de praktijk, en dan overleggen we even”

Ik vlieg in m’n auto richting Geldrop en zie Brittje slapend op de operatietafel liggen. Gerard laat me zien waar hij het over had, en legt de situatie uit. Omdat wij dermate veel vertrouwen in onze dierenarts hebben, vraag ik hem eerlijk wat de beste oplossing voor Brittje is. Hij is hier heel duidelijk in, maar dat is voor ons de pijnlijkste oplossing. Afscheid nemen van onze lieve Brittje. Hij laat Britt nog even bijkomen uit de narcose zodat ik haar nog een aai over de bol kan geven, ze kijkt me nog even aan met haar droevige ogen en ik zie dat ze ontzettende pijn heeft. Ik weet dat het beter is om ze te laten gaan, maar Brittje is mijn kat, mijn lieveling van alle Britten in huis. Dag meisje…

En dan aan mij de schone taak om Claud op haar werk te bellen….
Nee, dat was geen succes kan ik je vertellen. Ik vrees dat er een paar opaatjes en omaatjes wat kruisjes hebben moeten maken, zó boos was Claud. Ja, ze was alleen maar boos en verdrietig. Het liefst had ik haar niet gebeld op haar werk, maar ze had me gezegd dat ik haar moest bellen en het niet zo moest flikken als bij Starretje. Claud heeft die avond in ieder geval niet fijn gewerkt, dat is één ding wat zeker is.

Jeetje zeg, 3 poezen in 4 dagen. Hoe krijg je het verzonnen. Zo heb je 9 poezen en zo nog maar 6! We zijn er wel even klaar mee hoor pfff.
Starretje is gewoon vette verdrietige pech, dit is nu bij de dierenarts gebeurd maar had ook thuis kunnen gebeuren als ze van de krabpaal was gesprongen – Wiefje is frustrerend dat je ze niet beter krijgt en Britt is gewoon zwaar klote, zij heeft de meeste pijn gehad en wellicht dat het verhaal “Kanker” bij mij toch wat gevoeliger aankomt?!

7 gedachten over “Poezen(b)(ell)ende

  1. Ik kende het verhaal al in grote lijnen, maar zo gedetailleerd niet. Pfff effe heeeel hard slikken..! Wat heftig is dat zeg, niet eerlijk!

  2. He Dirk en Claud,

    Wat een klote week was dat zeg. Ik kan me er goed in vinden, gezien wij vergelijkbaar Joline (plotseling nierfalen na een nestje te hebben grootgebracht) en Lilly (ook langdurig zwak en niet beter te krijgen met als conclusie kanker door uitsluiting…) in korte tijd na elkaar zijn kwijtgeraakt.

    Voor ons heeft dit even voor een pauze in onze cattery plannen gezorgd. Ik weet niet of en hoe we doorgaan, maar ze waren beide erg geliefd en worden nu beide nog gemist door ons hele gezin en ik weet zeker dat dat voor Britt, Star en Wiefje ook geldt en dat dit ook doorwerkt in alle mensen die kittens hebben van deze drie kanjers.

  3. Lieve dirk & Claud,

    Wij hebben jullie in deze periode leren kennen omdat wij 2 katertjes van Wiefje hebben gekocht. Toen ik het hoorde heeft het me erg aangegrepen en nu ik lees hoe het allemaal gegaan is, lopen de tranen weer over mijn wangen.
    Alleen nu kwam Mambo, die veel lijkt op zijn moeder Wiefje maar ook wat weg heeft van zijn oma Britt (voorzover wij dat kunnen zeggen) met een pootje op mijn hand bij me liggen.
    Alledrie de lieve poezen hebben voor nageslacht gezorgd en daarmee een hoop mensen gelukkig gemaakt, maar Starretje, Britt en Wiefje hadden nog heel wat jaren een gelukkig poezenleven bij jullie moeten hebben! Zodat dit verdriet en gemis aan jullie deur voorbij was gegaan….. Liefs Felix & Bianca

  4. Oh, wat erg dat je drie lieve poezen – gezinsleden, dat zijn ze – hebt moeten laten gaan. En ook te jong, dat voelt als onrecht. Heel veel sterkte.

  5. ik wens jullie veel sterkte met het verlies van die lieve katjes,
    onbegrijpelijk in zo’n korte tijd vreselijk ……groetjes van een GROTE KATTELIEFHEBBER.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *