Uitslag van de scan…!

Ik moet zeggen dat ik erg slecht slaap de laatste dagen. Het hakt er toch wel in zo’n onderzoeken steeds en dan weer die spanningen voor de uitslag.

Om 12:30 uur zijn we weer aanwezig op route 34 en ook Friso is er weer bij. We filosoferen weer wat over en weer, en voor we het weten staat Dr. v/d Borne ons op te wachten.

De scan van de romp zag er netjes uit…pfff gelukkig. We hebben het nog even over de hersenscan die gemaakt is, en dan krijgen we te horen dat er 3 miniscule plekjes in de hersenen gevonden zijn. Oké, da’s dan weer een beetje een meevaller maar waarom krijgen we vorige week te horen dat er “meerdere plekjes over het hele brein” te vinden waren?

De drie kleine plekjes in de hersenen kunnen niet de klachten veroorzaken die ik momenteel heb. Het is onmogelijk dat mijn klachten hier van komen, dus de arts vertelt ons bang te zijn voor Leptomeningeale Metastasen, oftewel uitzaaiingen op het hersenvlies. Mocht dit het geval zijn, dan ziet de prognose er niet mooi uit, zonder behandeling heeft de arts het over enkele weken, met behandeling mogen we blij zijn als we samen de kerst nog halen.

De arts besluit om een Lumbaalpunctie uit te laten voeren (aftappen van hersenvocht d.m.v. een soort ruggenprik) om uit te sluiten, of vast te stellen dat het dit wel of niet is!

Op het moment dat hij “Lumbaalpunctie” zegt, draait me m’n maag om. Oeh, ik kan veel hebben, en heb al heel wat vervelende onderzoeken gehad, maar dit doe ik niet. Ik laat me niet in m’n rug prikken, nee doe ik niet! Ik ben er heel stellig in, en zou nog eventueel over stag gaan als ik een roesje mag krijgen. Gelukkig vertelt de arts me dat dit geregeld zou kunnen worden.

In dit zelfde gesprek krijgen we nog de mededeling dat ik momenteel Q-Koorts heb….?? Tja, hoe kom ik dáár aan? Beter gezegd, hoe kom ik er van af? Natuurlijk ben ik een stuk vatbaarder dan de gemiddelde 45-jarige. Mijn afweersysteem is toch flink aangetast door de chemo’s en de bestralingen, maar je denkt toch niet dat je Q-Koorts kunt krijgen? Ik krijg van m’n arts een kuurtje mee en we keren weer terug naar huis.

Weer piekeren, weer zorgen maken om van alles. Wat als…. wat als….

Als we thuis gaan Google’en op LM (Leptomeningeale Metastasen), wordt ik hier niet echt vrolijk van. De prognoses zijn inderdaad bijster slecht en de klachten lijken erg op mijn klachten. Het zal toch verdomme niet zo zijn? Ik mag zeggen dat ik toch al redelijk wat pech heb gehad, het mag nu even afgelopen zijn.

Als we even verder zoeken op het net, en bij de Q-Koorts uitkomen, wordt ik weer heel even wat gerustgesteld. De klachten die je hebt bij Q-Koorts lijken ook heel erg op de klachten die ik heb. Zou het dan allemaal aan de Q-Koorts hebben gelegen? Ben ik dáár dan zó ziek van geweest? En ik moet eerlijk zeggen dat ik me nog lang niet top voel hoor!

‘s Middags wordt Claud al gebeld voor het maken van een afspraak voor de Lumbaalpunctie. Maandag de 30ste gaat het gebeuren. Van een roesje waren ze niet op de hoogte, dit werd nog even nagevraagd. Later bleek dat ik een hoge dosering onrustmedicatie kon krijgen….NOT, ik wil een roesje, anders doe ik het echt niet! KAK.

Altijd gezellig zo’n dingen op vrijdag, de neuroloog was natuurlijk al naar huis, en maandag mag ik al in het ziekenhuis zijn. De assistente adviseert ons om maandagochtend meteen even terug te bellen om e.e.a. kort te sluiten.

Als Claud en ik in de avond alles weer eens op een rijtje zetten wat we vanmiddag hebben gehoord, lijkt er ergens iets niet te kloppen naar ons idee. Als ik uitzaaiingen in m’n hersens heb, krijg ik chemo, maar heb ik LM, dan krijg ik ook chemo…..Waarom dan die klote ruggenprik? Ik krijg sowieso chemo, maakt niet uit wat de uitslag is toch? We blijven malen, en ik doe er alles aan om van die klote Lumbaalpunctie af te
komen 😉

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *