Uitslag van de scan…!

Daar zitten we dan weer, route 34 in het Cathrien. Het is erg druk in de wachtruimte. Dirk gaat alvast zitten, en ik meld me bij de receptie. We zitten langs elkaar op de niet lekker zittende blauwe stoeltjes in de wachtruimte. We pakken elkaars hand af en toe vast, en stellen elkaar gerust door te vertellen dat het allemaal wel mee zal vallen. De spanning stijgt met de minuut, en opeens zien we dokter Smulders in de deuropening verschijnen. Ik interpreteer direct dat de uitslag niet goed is, het lijkt alsof ze met lood in haar schoenen “Meneer Jolen” zegt. We staan op en geven haar een hand. We volgens haar naar de spreekkamer welke zo’n metertje of 10 lopen is. Mijn interpretatie op slecht nieuws voelt steeds sterker, want ze weet hoe we in spanning zitten. Heb je als arts goed nieuws, dan verlos je je patiënt onderweg naar de spreekkamer bijvoorbeeld door te zeggen: “Het zag er allemaal goed uit hoor”…… Maar we volgen haar zwijgend en nemen plaats in de spreekkamer. De dokter gaat zitten en vraagt meteen aan Dirk: “Hoe voelt U zich nu?” Ik zat nog niet, en geef vlot antwoord op haar vraag: “Afhankelijk van de uitslag, dus zeg maar of het goed of fout is” …. “We hebben helaas toch plekjes gevonden op het brein…..” en inderdaad, zoals Dirk al voorspelde ben ik doof voor de rest wat er gezegd wordt.

Het is toch godver de godver niet te geloven of wel soms? Het kan toch niet waar zijn? Hoe kan dat nou? Hoe kan het nou zo zijn dat er anderhalve maand na de preventieve hersenbestraling uitzaaiingen zitten op de hersenen? Hoe is het in Godsnaam mogelijk? Ik kan alleen maar vloeken en janken, en verontschuldig me naar de arts voor mijn taalgebruik. Een dan de echte
logische Claudia-vraag: “Weten jullie het echt zeker?” Ik geloof er allemaal geen flikker van, maar ik weet ook dat de symptomen die Dirk momenteel heeft passen bij het beeld van hersenmetastasen. Godverdomme zeg, ongelooflijk! ZUCHT…. Alweer de meest Kl.t. uitslag die we hadden kunnen krijgen. Dirk zou ook maar een keer in de boekjes vallen. Altijd al eigenwijs geweest!

Nu lijkt het allemaal weer even heel echt. Godverdomme Dirk is werkelijk stront ziek, hij gaat echt dood. Het is een feit dat we gewoon niet samen oud mogen worden. Na deze uitslag heb ik het gevoel dat ik nóg meer haast heb. Ik probeerde al 40 jaar in zo’n korte tijd te stoppen…en nu?

Ik hoor dat Dirk toch nog praktische vragen stelt aan de arts. Hoe nu verder? Chemo? Waarschijnlijk dezelfde chemo als de vorige keer. Volgende week woensdag wordt er een scan gepland voor het bovenlichaam om te kijken hoe het met de lever, de botten en longen momenteel is, ze maken dan een soort 0-meting zodat ze weten of een chemo werkelijk aanslaat. We krijgen daar dan vrijdag weer de uitslag van.

(Weer) verslagen lopen we naar buiten. We zoeken ‘ons’ bankje op en bellen het bekende rondje. Caroline, Remco en Ingrid, m’n moeder, m’n zus, Marleen….

Ik heb het gevoel dat we zeker een uur op ‘t bankje hebben gezeten, zitten janken, vloeken, voor ons uit zitten kijken met heel veel vraagtekens op m’n voorhoofd.

We rijden langs de apotheek voor een heerlijk potje vol Dexamethason tabletten, ik vraag aan Dirk of ik zijn auto in elkaar mag rammen want ik ben wel zo ontzettend BOOS…!!! M’n kop explodeert bijna van woede.

Al wachtend in de apotheek krijg ik een sms van Caroline dat ze onderweg naar ons is. Als we thuiskomen is Iris thuis, want die heeft middagpauze van school, en Caroline is ook reeds gearriveerd.

Als Iris weer naar school is, beginnen we weer heerlijk te vloeken. Ingrid en Remco komen langs, en samen snappen we er gene jota van en zijn we heel heel heel verdrietig.

Remco moet er vandoor, we blijven ouwehoeren, Caroline gaat er vandoor, en Ingrid en ik gaan Sam van school halen. We rijden meteen weer even door naar de apotheek, want Dirk heeft niet alleen Angina, maar ook een schimmelinfectie!

Weer thuis aangekomen helpt Ingrid me even met de was, en we ruimen wat zooi aan kant.

Wat is dit toch een oneerlijke strijd. Dirk moet zo ontzettend hard vechten, zo ontzettend hard….! Ik zie wanneer hij pijn heeft, en wanneer hij zich klote voelt, maar ik kan niks doen. Ik voel me enorm machteloos. Ik wil hem helpen, ik wil zijn pijn verlichten, ik wil zo veel voor hem doen, maar ik kan het niet. Het enige wat ik kan doen is er voor hem zijn, en naar hem luisteren, maar voor mijn gevoel is dat niet genoeg. Het is toch zo frustrerend….

 

 

22 gedachten over “Uitslag van de scan…!

  1. nou, ja je leest het en dan denk je wat moet ik nu nog zeggen ,IK de ervarings deskundigen als het om kanker gaat !het is zo verdomde herkenbaar het is claudia of dat ik over mezelf zit te schrijven ,je hebt jonge kinderen ,en waarom IK dat gaat er door je heen ,en laat de hele FU ….. wereld maar lullen maar ik heb het !of eigelijk het gaat om JULLIE !ik hoop zo dat jullie deze strijd toch aangaan ,hoe vaak je toch ook weer op loopt tegen die MUUR van verdriet en tegenslag ,er is geen manier voor hoe je kan hier mee kan leven ,en hoe ik nu ik dank zij die engel het achter de rug hebt het beste er mee om kan gaan !ik weet het niet !zelfs voor mij nu na 4jaar en 10maanden en 5 dagen !ben ik er nog iedere dag mee bezig !het is een aanslag op je leven ,MAAR er zijn ook hele goede dagen geweest toen ik ziek was hoor en daar putte ik de kracht uit om toch te vechten !nou ik hoop dat je mijn verhaal niet vervelend of storend vind ,maar ik hoop dat jullie je weg ook hier in vinden ! en claudia schrijf het maar lekker van je af !heel veel liefs van je naam genoot claudia

  2. Jakkes… Stil van…
    Hoe oneerlijk kan het leven zijn!
    Claud en Dirk, Kinderen, vrienden en familie heel veel sterkte! We denken aan jullie!
    Liefs Tamara

  3. Hier zijn geen woorden voor, machteloos, boos, verdrietig en het besef dat je Claudia alleen achter blijft, ik weet zo wat je voelt. Je schrijft het zo herkenbaar en ik vind het knap dat je de kracht nog vind om het op te schrijven. Weet dat we met jullie meeleven. Maar wat is het toch GVD oneerlijk, waarom, waarom, waarom het zal de komende tijd zo vaak door je hoofd heen gaan, waarom…

  4. Hoi Dirk,
    Wat een shit bericht,weet eigenlijk niks te zeggen.
    Want voor deze k zooi zijn gewoon geen woorden..
    alles maar proberen om de kanker dragelijk te houden.
    groetjes Ria Vissers

  5. Dirk en Claudia ,Ik zit dit met tranen in mijn ogen te lezen,wat een shit zooi.Welke woorden kun je nu nog opschrijven bij zo,n bericht.Ik kan alleen maar heel veel sterkte toe wensen, en ik denk aan jullie. Kus Lida

  6. lieve Dirk en Claudia,

    Zit nu net een halve dag in Rome en denk ….effe kijken op mail. Zie een berichtje van Es in mijn pers. boxje (want ik ben even heel weinig op hyves) dat jullie een shit bericht hebben gehad!
    dus ik gelijk maar even lezen (dank Essie) ……………..en ja………….dit is niet wat je verwacht , het is zo vreselijk moeilijk en verdrietig :-(.
    Lieve Dirk, hoe dan ook ….probeer niet op te geven hoor……ik weet het ik heb makkelijk praten maar ik voel wel met jullie mee XXX
    Wellicht hebben jullie iets aan onze caroline en Joyce???

    Ik denk aan jullie en als het lukt…….hoop ik jullie toch echt de 6e te zien hoor!!!

    XXX
    Mar……….deze keer uut Rome

  7. Beste Dirk en Claudia,

    Wat verschrikkelijk om te lezen dat er metastasen zijn… ongeloof schiet door mijn hoofd! ik wens jullie heel veel sterkte! Groeten Jos

  8. Herr GBO,

    Niet best wat ik hier allemaal lees! Ik schrik er echt heel erg van. Het lijkt allemaal een beetje snel te gaan. Hopelijk heb je niet teveel pijn gast! En dat niet alles té snel voor jullie gaat, maar net zo traag als gemalen poppenstront in een trechter (zou je pa hebben gezegd) en dat jullie zo nog van elkaar en de kinderen kunt genieten. Ik hoop ook dat je nog kunt lachen om de leuke dingen die er misschien toch nog zijn!

    Ivo

  9. blijf geloven in de kracht die in je zit claud.. samen zijn jullie sterk.. en je voelt je machtenloos.. maar je vecht net zo hard mee met dirk.. je bent een kanjer echt.. dikke knuffel

  10. Hey Claudje, en Dirk natuurlijk,
    Heeft dit vreselijke nieuws al een heel, heeeel klein beetje een plekje kunnen krijgen? Terwijl ik het schrijf bedenk ik dat het raar zeggen is.
    Dit nieuws gaat geen plekje krijgen. Maar je zult wel begrijpen wat ik bedoel..
    Ik had vrijdag toen ik je belde al met jullie te doen, en heb er iedere dag wel aan moeten denken. Het is gewoon kut eerste klas.
    Ik duim met jullie mee dat de chemo’s aanslaan.
    Heel veel sterkte en kracht!!

    Michiel

  11. Hoi Dirk en Claud,

    Wat een @#$%^&*-nieuws!

    Ik ben bij jullie in gedachten en als ik iets kan doen voor jullie, aarzel dan niet te vragen!

    Dirk: sterkte met de komende kuren (daar gaat je twee maanden zonder) en Claud: denk je ook aan jezelf?

  12. Hey lieve beiden
    Wat erg om dit allemaal te lezen :((
    Wat zijn jullie toch sterke mensen.Ik heb gisteren jullie liefde voor elkaar gezien
    Wat sterk!!!!
    Ik denk aan jullie xxx Cammie

  13. Hey Dirk en Claudia,

    Ik ken Claudia niet persoonlijk maar voel zo met je mee! Wat een vreselijk nieuws… Eigenlijk een opeenstapeling van vreselijk nieuws.. Ik hoop van harte dat jullie nog even van elkaar kunnen genieten en ook kúnnen genieten van ieder momentje wat je samen hebt.

    Hele dikke knuffels voor de kindjes.

    Sterkte
    X

    Marieke

  14. Waarom?…Waarom jullie……??
    Waarom zal er altijd blijven
    Maar ook de mooie herinneringen
    Probeer daar kracht uit te halen om het
    heden te doorstaan.

    Veel sterkte jullie!

    Nabil

  15. Hey Dirk en Claud,

    Wat verschrikkelijk. Ik volg al een tijdje je blog en was zo blij en opgelucht dat het beter ging. Nu dit weer het is zo verdomd oneerlijk. Ik bewonder jullie moed en hoop uit de grond van mijn hart dat jullie vechtlust wordt beloond. We horen elkaar niet veel maar weet dat ik in gedachten bij jullie ben.
    Ik hoop en bid dat het weer onder controle is te krijgen en dat jullie nog heel wat jaren samen kunnen genieten.
    Dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *